Les putains du Diable


Είχα έναν εραστή εκεί γύρω στα εικοσιεπτά; Εικοπεντεκάτι τεσπά. Όλο με έδιωχνε, με αναθεμάτιζε, όλο διαολοπούτανο με έλεγε, Βελζεβούλ, κάτι θρησκευτικό είχε σίγουρα, τύψεις που του άρεσαν τα στήθη να τα γλείφει και να με πηδάει βογγώντας εκ των πολύ έσω, βαθιά, της απελευθέρωσης. Αλλά δεν ήθελε γιατί είχε γυναίκα, παιδιά, όλο εγώ του έφταιγα, που και τίποτα δε ζητούσα δηλαδή. Εγώ καύλα θέλω μόνο, σεξ το πρωί και πλήρη παράδοση του φαλλού στις ορέξεις μου, ενίοτε, αν και υπάκουη στα αντίθετα. Γάμους, για πάντα και θέσεις στην κοινωνία, ζαμέ. Ζα-μέ. Δε μαγειρεύω, δε γηροκομώ, δε μένω σε δυάρια. Πουνκτ. Με διαολόστελνε λοιπόν, κατόπιν των επικών πηδημάτων πάντα, συχνά και κατά τη διάρκεια. Έφευγε τρέχοντας για να ξανάρθει μετά από λίγες μέρες, να χτυπήσει το κουδούνι και να μπει στο σπίτι με χαμηλωμένο βλέμμα. Δυο τρία λεπτά δε μιλούσε καθόμουν κι εγώ στον καναπέ με τα πόδια σταυρωμένα, συνήθως με το βρακί μόνο και τα χέρια απλωμένα στην πλάτη του καναπέ. Τον κοιτούσα και περίμενα. Δε μιλούσε, το πάτωμα κοιτούσε. Εγώ περίμενα. Τη σκόνη άκουγα και τον φαλλό που οδηγούσε. Εκ των έσω πρώτα, εγκεφαλικώς, γιατί κι οι άντρες εγκεφαλικοί είναι, μόνο που πηδάνε στη σκέψη τους. Φανταστικά. Μπαίνουν. Βγαίνουν. Κοντοστέκονται και γυροφέρνουν λίγο η βάλανος να νιώσει την είσοδο του κόλπου, τις διπλίτσες, πριν βυθιστούν με πίεση. Και ανάσα. Περνούν τη γλώσσα και δαγκώνουν και ζουλάνε. Στο μυαλό. Αφού με πήδαγε χωρίς να με ακουμπάει, σήκωνε το βλέμμα κι αν έφτανε το δικό μου που περίμενε έπαιρνε και με έβριζε, παλιοθήλυκο, βρωμογύναικο, πουτάνα, μάγισσα. Βελζεβούλ. Κι εγώ γελούσα και καθόμουν που με φιλούσε κι έβριζε, και με γυρνούσε να με πηδήξει, μου σήκωνε τον κώλο και με γαμούσε, βογγούσε και συνέχιζε, σατανάς και διάολος. Διάολος ο κώλος σου που σε είδα το πρωί κατέβαινες την κατηφόρα και με είδες και
τον κούναγες πιο πολύ. Με δύναμη και μια κυκλικότητα πηδούσε που πολύ μου γουστάρει όταν την εκτελούν οι άντρες, το κυκλικό γαμήσι ξυπνάει το βάθος του κόλπου ειδικά από πίσω και ξεχύνει οργασμούς πράγματι διαολεμένους. Έχυνε εν τέλει βιαίως και για ώρα, αυτός ο άντρας είχε υγρά έλεγες ατελείωτα κι εγώ υπερθεμάτιζα, θα ξανάρθεις. Ντυνόταν ντροπιασμένος όση ώρα εγώ κάπνιζα αφού φορούσα μόνο το βρακί μου και καθόμουν στον καναπέ πάλι. Παντού με βρίσκει ο κώλος σου, γκρίνιαζε. Πού να πάω δεν έχω. Μετά από μερικά χρόνια έφυγε για τη Σκωτία, καλά ζει. Αλλά τον βρίσκω. Παντού.
\m/

Memento mori


Μου είχε κάνει τρία ακριβά δώρα αυτός ο άντρας, τρεις πρώτες εκδόσεις. Τις έχω ακόμα, φυλαγμένες σε θυρίδα, από αυτά τα πράγματα που αν στα κλέψουν θα κλαις την αξία, υλική και συναισθηματική. Μου είχε φέρει το Voyage au bout de la nuit, του Céline σε μια σακουλίτσα καφέ και το άφησε στα πόδια μου. 1932, κολαριστό βιβλιαράκι. Πρώτη έκδοση. Αδιάβαστο. Ατσάκιστο. Να το διαβάσεις πρώτα όπως και όπου θες και μετά να το φυλάξεις. Σαν εντολή το είπε. Όπως και όπου; Όπως και όπου. Το διάβαζα στο μπάνιο κι εγώ, μέσα στη μηδενιστική του κυκλικότητα, κάθονταν οι υδρατμοί αυθάδεις πάνω στις σελίδες και τα γραμματάκια, πετάγονταν σταγόνες νερό, σαπούνι, λάδια από αυτά που χρησιμοποιώ, σημάδια καπνού από το τσιγάρο. Κι αυτός με κοιτούσε και κάπνιζε και χάιδευε τα μούσια. Οι άντρες που αγαπάς, που αγαπάς και με καψούρα και αγάπη και πάνε και πεθαίνουν. Τι παπαριά του σύμπαντος ατελείωτη. 

Αυτό το βιβλίο έχει και μια δαχτυλιά από το αίμα μου, είχα περίοδο κι αυτός στο μπάνιο μέσα, ενώ διάβαζα, καθόταν στην άκρη της μπανιέρας και με χάιδευε. Περνούσε το χέρι πάνω από τους ώμους και τις κλείδες και το στέρνο και μου μάλαζε το σβέρκο και λίγο την πλάτη, μου χούφτωνε το στήθος και με σήκωσε τελικά, τα νερά να στάζουν και πάνω στο βιβλίο. Εκδότης ήταν, αλλά δεν το φοβόταν το βιβλίο κι ας ήταν πρώτη έκδοση. Έσταζα, πλημμύριζε ο τόπος, έβρεχα τα ρούχα του, το παντελόνι έτσι όπως καθόμουν μπροστά του κι αυτός βύθιζε το χέρι του στο αιδοίο μου και χάζευε τα στήθη μου, άρχιζα να κρυώνω, μούσκεμα ο Céline ποιός νοιάζεται. Και συνέχιζε να με πηδάει με τα δάχτυλα, πρώτα καυλαντίζοντας απαλά, του ψησίματος, πιο επιφανειακά, πιο έξω, μετά πιο δυνατά, βαθιά, με ρυθμό. Τα δάχτυλα των αντρών μελώνουν τα μουνιά. Αυτό ακριβώς. Δεν τα υγραίνουν. Τα μελώνουν, μιλάμε για μεγαλύτερο ιξώδες, για παράλληλο σύμπαν, για χαμηλωμένο τέμπο. Έπαιρνε και φούντωνε το αίμα στο χέρι του, έτρεχαν δυο σταγονίτσες μου ξέφευγαν οι πρώτοι αναστεναγμοί, δεν άντεξε μετά από αυτό και μου πήρε το βιβλίο με το ματωμένο χέρι, άφησε μια δαχτυλιά μεγάλη κόκκινη, μουντζάλωσε δυό λέξεις. Με κάθισε πάνω του και με άφησε να τον πηδήξω εγώ, ένα ματωμένο αιδοίο να κάνει κουμάντο μόνο, κι αυτός να μου ματώνει το στήθος που το χούφτωνε. Τέλεια κολπικοί οι οργασμοί της περιόδου. Τέλεια από μέσα. Τέλεια κόκκινοι μάλλον, ξαναπλύθηκα μετά, το βιβλίο πια μαγαρίστηκε, έμειναν κατσαρές σελίδες από την υγρασία, αίμα και σαπούνια. Έμεινε ένα γαμήσι δηλαδή αυτόγραφο από κάποιον που δεν υπάρχει πια, δε βαριέσαι. Είμαστε και δεν είμαστε.

\m/

Counting sheep

img_4631

O γάμος δεν είναι σέξυ. Ο γάμος είναι παλιό πραγμα. Κυρίως, ο γάμος είναι υποκρισία. Aν συνδιάσεις το γάμο με τη γνωστή θρησκευτική πανήγυρη, ε τότε πια, είναι πασιφανές πως ψώνισες από κούπες: καταστράφηκες και θα καείς στο πυρ το εξώτερο ζώντας μια ζωή βαρετή, ανούσια, όλο καταπίεση και συμβιβασμούς. Τη γάμησες, φίλε, ο γάμος είναι η καταστροφή σου.

Δεν ξέρω γιατί τα πράγματα πρέπει να είναι άσπρα ή μαύρα. Εν γένει δεν είμαι κι εγώ σίγουρη αν πρέπει να απορρίψουμε εντελώς το γάμο αλλά ας πούμε πως δεν είμαι πεισμένη πως οι εργένηδες ή οι συμβιώσαντες ζουν καταπληκτικότερη ζωή. Ίσως ζουν απλούστερη για κάποια θέματα, πιο πολύπλοκη για άλλα. Σίγουρα ζουν πιο μοναχική ζωή, αυτό άλλoτε είναι καλό άλλοτε κακό. Σίγουρα φωνασκούν πως περνούν πιο καταπληκτική ζωή και πως τους αρέσει η μοναχικότητά τους. Η μοναχικότητα είναι ωραίο πράγμα. Η μοναξιά δε σκοράρει ψηλά στα αγαπημένα μου πράγματα.

H αλήθεια είναι πως η κοινωνία γαμεί τις μονήρεις οντότητες, ειδικά αν είναι γυναίκες. Αλλά οκέι, ένας γάμος δεν είναι για πάντα και γενικά δεν είναι τόσο χάλια ώστε να μην τον σκέφτεσαι και να μουντζώνεις προς τη δύση κάθε μέρα τρεις φορές μη και σου τύχει. Ακόμα και το πάρτυ φίλοι είναι τρεις ώρες. Μην είστε ντράμα κουήνς.

Ας εξηγήσω λοιπόν πώς μια πόρνη της Βαβυλώνος, μια εραστής των αντρών και μια λάτρης του σεξ σε όποια μορφή αυτό υφίσταται λέει οκέι στο γάμο.

Για αρχή, συχνά λέω πως τα παιδιά, τα ακίνητα και τους τραπεζικούς λογαριασμούς μου τα μοιράζομαι μόνο με την κρεμ ντε λα κρεμ. Το σεξ είναι ωραίο πράγμα, οι σχέσεις είναι ωραίο πράγμα, το να γνωρίζεις και να αγαπάς ανθρώπους είναι ωραίο πράγμα. Πολύ λίγους τους εκτιμώ τόσο που να μοιράζομαι μεγάλες αποφάσεις, γούστα και λεφτά, εκτός από το σεξ. Άρα ο που έρχεσαι σε γάμου κοινωνία, δεν είναι θύμα, δεν είναι τυχαίος, δεν είναι ένας μαλάκας. Ας δεχτούμε πως υπήρξε ένας σχεδιασμός και μας γουστάρει το τυπάκι.

Μια εξ ίσου δύσκολη συνείδηση είναι πως μπορεί να σου αρέσει πολύ το σεξ με κάποιον αλλά ταυτόχρονα να θες σεξ με κάποιον άλλο χωρίς να θες να μοιραστείς απολύτως τίποτα περισσότερο με το δεύτερο. Κοινώς μπορεί να σε υπερκαλύπτει αυτός που έχεις δίπλα σου αλλά να θες κι άλλο, ή διαφορετικό. Μπορεί να είσαι ερωτευμένος και αυτό, θα σου περάσει σε λίγο και ίσως να μην αφήσει τίποτα πίσω του και μπορεί να ήσουν κάποτε ερωτευμένος με αυτόν που παντρευτηκες και τώρα πια να τον αγαπάς και ω ναι αν έχεις φάει τον έρωτα με το κουτάλι, αν τον έχεις φχαριστηθεί εννοώ, ρουφήξει και ζήσει πολλάκις να είσαι εντελώς οκέι με το επερχόμενο τέλος και να προτιμάς να μείνεις με αυτόν που αγαπάς. Ξέρω ξέρω ο έρωτας και λοιπές παπαριες. Ωραίος ο έρωτας φίλοι, πιείτε κανένα μπάφο, πάρτε κανένα τριπάκι κι άλλα πράγματα είναι ωραία. Δεν ερωτευόμαστε κατά τη γνώμη μου ποτέ αν δε θέλουμε. Αυτόν. Τη φάση. Την κατάσταση. Ο έρωτας έχει δόσεις αυθυποβολής.

Υπάρχει περίπτωση να σου αρέσει και η συντροφικότητα, τα βλέμματα, οι κώδικες, τα πράγματα που έχουν μεταξύ τους τα συστήματα των ανθρώπων που ειναι αυτοί ενάντια στον κόσμο.

Μπορεί να ανήκεις σε κατηγορία ανθρώπου που δεν είναι ηλίθιος να είναι παγιδευμένος σε μια κατάσταση που δε θέλει και που βρίσκεται πάντα στο σημείο που μπορεί να βρέθηκε μέσω των συνθηκών αλλά που σίγουρα δε θα καθόταν αν δεν του άρεσε. Μπορεί να μην αυτοοικτίρεσαι και να ζεις όπως σου αρέσει. Κάθε δεδομένη στιγμή.

Μπορεί να μην πανικοβάλεσαι από το ρουτίνιασμα που συχνά εγκαθίσταται σε μια μακροχρόνια σχέση αλλά τουλάχιστον ρουτίνιασες σε μια σχέση που ο άλλος γαμεί, δεν είναι ένας τυχαίος που σου γυάλισε για κάνα πεντάμηνο και μετά προσεύχεσαι να κλείσει το στόμα του και να εξαφανιστεί από προσώπου να ησυχάσεις. Αυτά τα κάνεις με τους εραστές.

Μπορεί να υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που θα ζητούσες να σου τραβήξουν την πρίζα, αυτά δεν είναι γαι τον καθένα, είναι για κάνα δύο αν είσαι πάρα πάρα μα πάρα πολύ τυχερός.

Υπάρχει το γερνάω μαζί με κάποιον που όταν είσαι 20 είναι εντελώς μεγάλη παπαριά να το σκέφτεσαι και όταν είσαι σαράντα να μοιάζει πιθανότητα. Υπάρχουν συνθήκες που ισχύουν και που είναι γαμάτα να τις μοιράζεσαι με κάποιον που δεν είναι τυχαίος ή με τον κανένα.

Υπάρχουν παιδιά, σοκ τεράστιο και πρότζεκτ καταδικασμένο εξ ορισμού σε κόλαφο και καταστροφή για την πάρτη σου, κατά πλειοψηφία και που αν γουστάρεις ή αν σου έτυχε υπογράφω πως είναι καλύτερα να μοιράζεται, όχι πως δε γίνεται να το κάνεις μόνος ή μόνη μα είναι τεράστια πίπα τότε και δεν έχει πολλή πλάκα και σε αφήνει μετέωρο και ξεθεωμένο.

Υπάρχουν και αυτά, όχι μόνο αυτά.

Είμαι υπερ του γάμου λοιπόν, αν έχεις κανένα σοβαρό άνθρωπο να τα κάνεις όλα αυτά μαζί του, αν όχι, μια χαρά και τα υπόλοιπα. Είμαι υπέρ του διαζυγίου όταν δε θες άλλο ή όταν τίποτα πια δεν εξυπηρετείται. Είμαι υπέρ της εργένικης ζωής για όποιο λόγο εσύ θες, με ή χωρίς παιδιά ή πάντως κατά μόνας.

Είμαι υπερ του ό,τι σε καυλώνει και σε ευχαριστεί, πιο συχνά είμαι υπερ του εσύ να είσαι καλά κι ας ψωφίσουν χίλια αρνιά.

Ψώφος στα αρνιά επιτέλους.

Εσύ να είσαι καλά.

\m/

Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

IMG_2799

Πόνεσέ με

Πόνο βαθύ, απύθμενο

Αυτόν που ξέρεις πως σου χρωστάνε να τον θυμάσαι

Αυτόν τον πόνο που τρυπάει τις ρώγες σαν καινούργιο πήρσινγκ

Πόνεσέ με

Να με τρυπάς εσύ απότομα

Πήδηξέ με γάμησέ με χωρίς βλακείες και διευκολύνσεις

Χωρίς λιπαντικά και άλλες μαλακίες

IMG_2800

Πόνεσέ με να κάθομαι πάνω σε πλαστικά μπουκάλια κόκα κόλας

Ίσα για να φύγει για λίγο το φλόγισμα

Πήδα με σα σκύλα μην κοιτάς το πρόσωπο

Πήδα τον κώλο μου, πήδα εμένα

Να μη σε νοιάζει, να μην ενδιαφέρεσαι

Πόνεσέ με και να φωνάζεις κάνοντάς το

Και να κλαις πως δεν το ήθελες

Πως εγώ φταίω, ποιός άλλος άλλωστε

IMG_2801

Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

Να χύσεις μετά χωρίς κάμμιά μετάνοια

Και να μου φιλάς τα ακροδάχτυλα

Φιλιά απαλά, παιδιάστικα

Αυτά που λες και ο πόνος ποτέ δεν έγινε

Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

Να μένει ακόμα κι όταν πέρασε

Από αυτούς που δεν ξεχνάς πώς ήταν

Ακόμα κι όταν κοιτάς τη θάλασσα

Κάντο

Μικρέ χέστη, φοβιτσιάρη άνανδρε

Κάντο

Πριν σου γελάω στη μούρη

\m/

*Οι φωτό της Φινλανδής Rikka Hyvönen

 

 

Fuck me, mama for I have sinned

IMG_2456

Ο μεγαλύτερος βιασμός στο γυναικείο φύλο είναι ο ντε και σώνει ρόλος της μητέρας-Παναγιάς, γιορτάσαμε μόλις τη μεγάλη χάρη της.

Ρόλος εξαιρετικά και βολικότατα, από κάθε κοινωνικοπολιτική άποψη, φυτεμένος από νωρίς, τα έχετε ακούσει δα όλα πολλάκις. Κουκλίτσες μωράκια, μανάδες πάσιβ αγκρέσιβ που αφιερώνονται στα παιδάκια τους και τους γαμούν τη ζωή πίσω από μπούρκες, υλικές ή μη, σε χωριουδάκια της Τουρκίας ή της Κρήτης, εγκάλ που λένε και οι Γερμανοί. Μάνες που υπονομεύουν σιωπηλά το ρόλο του πατέρα για να εκδικηθούν παρεπιπτόντως κι αυτές το γαμήσι που έφαγαν. Οι μεγαλύτεροι καταπιεστές είναι αυτοί που καταπιέστηκαν.

Ο ρόλος αυτός της μανουλίτας είναι νομίζω εξαιρετικό αβαντάζ για τον καπιταλισμό και τα αγόρια όμπβιουσλι, εγώ είμαι απο αυτές που πιστεύουν πως καπιταλισμός και πατριαρχία πηγαίνουν χεράκι χεράκι, ίσως ο καπιταλισμός να σοδομίζει κάποιες φορές την πατριαρχία, την έχει πάντως ξεκάθαρα του χεριού του.

Ο ρόλος της μάνας λοιπόν έρχεται και μεγαλοποιείται για τα κορίτσια, γίνεται ο σκοπός, το μέλλον, αυτό στο οποίο πρέπει να στοχεύεις για να έχεις προορισμό στον κόσμο, λένε για να απαντήσεις πια αυτή τη γαμωερώτηση γιατί έχεις έρθει στον πλανήτη άραγε, γιατί γίνονται όλα μα για να γίνεις μάνα φυσικά!

Αλυσιδωτές αντιδράσεις παρανοικών αντιλήψεων νηπιακής φύσης και αφόρητου εγωκεντρισμού φαίνεται πως κανονίζουν το πώς ζουν και πεθαίνουν δις ανθρώπων στον πλανήτη, όλα τελικά κατευθυνόμενα από ένα τυφλό οικονομικό σύστημα που απροσδιόριστα μαζεύει χρήμα για κάποιο λέει 1% και κάτι παπάντζες θρησκείες που απαντούν μισερά, ηλίθια σε κάτι ερωτήματα μπέιζικ αλλά και εντελώς επιφάνεια. Γιατί.

Τι τον θες τον στόχο, μανίτσα, ιτ ιζ γουατ ιτ φακιν ιζ.

Σε όλα αυτά επιπροσθέτως και με εντελώς σουρεάλ σκηνικά ειδικά σε μια γωνίτσα της βαλκανικής αλλά και ολούθε μη νομίζετε, απλώς με άλλες φορεσιές έρχεται αυτή η κρίσιμη ώρα που η γυναίκα αν δεν έχει τεκνοποιήσει αρχίζει να φοβάται πως θα είναι άχρηστη.

Μια κοινωνική φύρα

Μια αποτυχία της μήτρας

‘Ενα φυλετικό ανεκπλήρωτο

Ένα μηδέν

Νουλ

Νάδα

0

Ας δούμε τι κάνει το παιδί στη μάνα του για μια φορά. Χέστηκα για την κοινωνία και για το παιδί εν προκειμένω. Τι κάνει η μάνα στο παιδί τα έγραψαν τόσοι ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, σίγουρα καλύτερα από μια κάποια Άντζυ Ντίκινσον στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Έγινα μάνα χωρίς να ξέρω γιατί ακριβώς. Που είναι ένας από τους εκατομμύρια λόγους που κάποιος μπορεί να γίνει μάνα.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται περί ιδιότητας ον δε σάιντ αυτού που είμαι.

Πώς λέμε με πατάτες ή ρύζι ή λαχανικά.

Εγώ, η Άντζυ είμαι το σιρλουάν, φίλοι. Και το αυτό προτείνω ολούθε.

Be the fuckin’ sirloin.

Θα μπορούσα να έρχομαι νέτη σκέτη ή με κάτι συνοδευτικό. Ή όχι. Με κατάθλιψη. Με διπολισμό. Με άκρατη αισιοδοξία.

Ή με ένα πιτσιρίκι.

Τα παιδιά σε αλλάζουν εντελώς, βαθειά και αυτοβούλως, χωρίς να ρωτήσουν και χωρίς να υπάρχει απ΄αυτό επιστροφή.

Κανείς δεν μπορεί να πει αν είσαι καλύτερος ή χειρότερος μετά, σε εμένα βλέπω πολλά καλά και πολλά κακά από όταν έγινα μητέρα. Κάποια ανυπόφορα κακά, κάποια καλά εδώ κι εκεί. Κάποιες φορές μου αρέσει που είμαι μάνα, κάποιες όχι, όπως με κάθε άνθρωπο που αγαπάς όμως, χέστηκαν οι συνθήκες για το αν σου αρέσει που είσαι εκεί που είσαι, πάντως είσαι και αυτό δεν αλλάζει με την καμία.

Πιστεύω πως θα ήμουν αυτό το σιρλουάν και χωρίς παιδί και πιστεύω πως αν με άφηναν οι άλλοι στην ησυχία μου θα ζούσα μια ωραία ζωή και χωρίς το βλαστάρι μου. Τώρα που το έχω δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό και η ζωή μου περιστρέφεται εξαιρετικά γύρω του, είναι ένα γαμάτο πιτσιρίκι σε κάθε περίπτωση, μη με παρεξηγείτε. Τo αγαπώ ως το τέλος του κόσμου και μπρος πίσω 183665553778882 φορές και μετά άλλο τόσο και αυτό ξανά ως το τέλος του σύμπαντος χρόνου.

Τώρα που το έχω δε θέλω να είναι αλλιώς τα πράγματα, αν δεν το είχα αποκτήσει ποτέ όμως δε θα καταλάβαινα τη διαφορά και θα ήμουν το σιρλουάν που θα γινόμουν ούτως ή άλλως.

Επί τούτου, με ενοχλεί ο φασισμός και η πίεση προς της γυναίκες, αφ’ ενός ώστε να γίνουν μανάδες επιτέλους, αφ’ εταίρου αν αποφασίσουν να μη γίνουν.

Που είναι ένας απολύτως και εντελώς φυσιολογικός τρόπος σκέψης. Δε θες παιδιά. Θες σκυλιά. Δε θες ούτε σκυλιά. Θες φίλους. Δε θες φίλους, είσαι μονόχνωτη. Θες ησυχία ως τα βαθιά γεράματα. Σε τρομάζει ο κόσμος. Θες να κοιμάσαι. Δεν αντέχειες το άγχος.

Τα παιδια είναι ένας βαθύς, μόνιμος, εντελώς τρομακτικός φόβος μέσα σου, σχεδόν πονάς και πρέπει πάντα και κάθε λεπτό να σε ελέγχεις, ώστε να μην πονάς τόσο από τον φόβο αυτό και να λειτουργείς και να τα αφήνεις κι αυτά να λειτουργούν και όπως λέει η μητέρα μου αυτός ο φόβος ο τόσο βαθύς, απόλυτος και μαύρος και δεν περνάει ποτέ μα ποτέ μόνο όταν πεθάνεις.

Κάποιοι δεν το θέλουν αυτό.

Καταλαβαίνω εντελώς όσους δε θέλουν παιδιά. Εντελώς. Είτε γιατί δεν το νιώθουν, είτε γιατί τους τα σπάνε, είτε γιατί δε βρίσκουν το λόγο, είτε γιατί δεν μάσησαν, είτε γιατί δεν έχουν γιατί, είτε γιατί έτσι.

Γιατί έτσι.

Be that sirloin.

Fuck mama.

\m/

Worship the dick

IMG_6858

Πήραμε να μελετάμε τι μας καυλώνει στα αγόρια.

Είπαμε πώς ο άντρας μπορεί να σε κάνει να γυρίσεις, να γελάσεις, να τον βάλεις στο μάτι, να συστραφούν τα μέσα σου, να υγραθεί το βρακί σου πάντως.

Είπαμε να έχει

Θρασιά μάτια

Μούσια

Να μιλάει κρητικά

Να έχει μακρυά δάχτυλα

Φλέβες, στο λαιμό, στους πήχεις

Να γελάει στραβά. Ειρωνικά

Να πιάνει, με χέρια ανικανοποίητα

Μπάσα φωνή

Ωραίο κώλο

Μεγάλες πλάτες

 

Σαν το φαλλό όμως. Δεν έχει

Τη σωστή στυση

Τη μεγαλειώδη στύση, τη στύση χωρίς παραπάνω μέλλον παρά μόνο της παλινδρόμησης.

Τη στύση που λαχταράει ένα κόλπο, να ζεσταθεί, ένα κώλο, ένα στόμα, ένα χέρι

Τη στύση που θέλει να ξεδώσει

Τη στύση χωρίς άλλα περιθώρια, που δεν αντέχει άλλο φίμωμα

Του γεμάτου φαλλού, με διάμετρο και κλίση όπως πρέπει

Με εμφανή φλέβα

Και όρχεις μεστούς, με καμπύλη και μια σκληρή απαλότητα

Άλλο σαν το φαλλό σε στύση

Δεν έχει

Λατρέψτε το φαλλό

Λατρέψτε τον.