Ή στραβά πάει ο γυαλός ή στραβά πάει ο γυαλός

IMG_8013

Πριν δύο μέρες με διέγραψε το Greek Cloud. Έξαλλη ήμουν από το πρώτο λεπτό για διάφορους λόγους, όλους εντελώς διαφορετικούς από το ζήτημα του de gustibus. Στενοχωρήθηκα που πιθανόν το Κλάουντ δεν ήθελε τα γραπτά μου αλλά αυτό ήταν στενοχώρια, όχι οργή. Σε κάθε περίπτωση, δε θα άλλαζα αυτά που γράφω γιατί δεν υπάρχει λόγος, αυτή είναι η Άντζυ Ντίκινσον, αυτά γράφει. Χαίρεται όταν σε κάποιους αρέσει, λυπάται όταν σε κάποιους δεν αρέσει αλλά δεν αλλάζει, πώς να γίνει αυτό άλλωστε; Δεν ξέρω πώς.

Έξαλλη όμως με έκανε ο εν λόγω χειρισμός για τρεις ξεκάθαρους λόγους που κατά τη γνώμη μου είναι από τα ή άσπρα ή μαύρα σε αυτή τη ζωή. Υπάρχουν γκρι, αποχρώσεις, χρώματα, δεν είμαι σίγουρη, ποτέ μη λες ποτέ κτλ κτλ. Υπάρχουν και άσπρα ή μαύρα όμως. Νταξ υπάρχουν. Αυτά που εγώ λέω ή στραβά πάει ο γυαλός ή στραβά πάει ο γυαλός.

Πουνκτ.

Νο ντισκάσιον.

Ο πρώτος ξεκάθαρος λόγος ήταν ο μη επαγγελματισμός του χειρισμού από μεριάς του Κλάουντ. Εντελώς ξεκάθαρα το Κλάουντ δε σεβάστηκε τα γραπτά μου και εμένα την ίδια. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και δε βλέπω το λόγο να μην υποφέρει η φήμη ενός επαγγελματία όταν χειρίζεται κάτι μαλακισμένα. Ιτ ιζ γουατ ιτ ιζ και χαρακτηριζόμαστε από αυτά που κάνουμε. Ουδέποτε ενημερώθηκα πως αν δε με γουστάρουν θα με εξαφανίσουν. Ουδέποτε μου ζητήθηκε να περάσουν τα γραπτά μου από έλεγχο πριν ανέβουν. Ουδέποτε μου ζητήθηκε να γράψω έτσι που να μη θιχτεί ο αναγνώστης. Απλοί κανόνες και καθαρά λόγια θα μπορούσαν να είχαν ειπωθεί αλλά δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Δεν είμαστε σίγουροι, ας το κάνουμε δοκιμαστικά, να βλέπουμε τι θα ανεβάσετε πριν το ανεβάσετε, προσεξτε τι θα γράψετε.

Θα έλεγα όχι.

Αντιθέτως μου δώθηκε ένα πεδίο επί ίσοις όροις με τους άλλους μπλόγκερ, κάτι που τελικά δεν ίσχυε.

Ο μοναδικός ερωτογράφος έγραφε υπό άλλους όρους. Και δε μου δώθηκε επιλογή εκ των προτέρων να αποφασίσω τί θα κάνω εγώ με αυτά που γράφω. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι απόδειξη πλήρους χλευασμού του γραφιά που είμαι. Που αν δεν τον γούσταρες πάντως ας τον άφηνες ήσυχο βρε αδερφέ, εγώ στη γωνίτσα μου καθόμουν.

Ο δεύτερος λόγος ήταν η απαράδεκτη διαγραφή του ακκάουντ μου χωρίς προειδοποίηση και χωρίς καμμία δικαιολογία. Κανείς δε μου είπε δε θέλουμε άλλο για αυτό και για αυτό το λόγο. Πήγα να ανεβάσω κομμάτι και εμμέσως έμαθα πως έχω διαγραφεί. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Ερασιτεχνισμός και μαλακία. Αν ήταν φίλοι μου ίσως τους δικαιολογούσα αλλά είμαι επαγγελματίας ολκής και δεν υποστηρίζω αυτή τη δικαιολόγηση για κανένα λόγο. Ούτε για βαθμό πρώτης συγγένειας.

Ο τελευταίος λόγος είναι και αυτός που με απασχολεί περισσότερο. Ο υποβόσκων φαλλοκρατισμός του χώρου. Δικαιολογημένος από άποψη ιστορικής και κοινωνικής συνέχειας. Δε λες την Ελλάδα, Σουηδία. Άδικο για τους αναγνώστες που έχω την τύχη να γνωρίσω.

Μια γυναίκα πολυγαμική, πανηδονίστρια και ξεκάθαρα φίλη του σεξ. Φίλη του φαλλού. Φίλη της πεολειχίας. Φίλη του Ζιζέκ και όποιου στο διάολο θέλει.

Σε αντίθεση με έναν άντρα, μια γυναίκα τέτοια είναι εκεί για να:

  1. προσπαθήσουμε να την πηδήξουμε (καλοδεχούμενο και κομπλιμάν και μια χαρά, αλλά να σας δω να στείλετε τα πέη σας σε στύση στο Σραόσα και τί στον κόσμο)
  2. τη γαμήσουμε ως γραφιά γιατί είναι για τον πούτσο. Ε δε γράφει και για τίποτα άλλο, για πέη γράφει άρα δεν έχει και την αξία που έχει ποιός να πούμε, μια φωτογραφία από ένα λουλουδάκι ή ένα μπουκάλι.
  3. τη διαγράψουμε γιατί πού ακούστηκε να ερωτογραφούν γυναίκες; Που ακούστηκε να γράφουν οι άτιμες για την καύλα και το σεξ; Το σεξ ρίχνει το επίπεδο αυτού που είμαστε ειδικώς όπως το βλέπουν οι γυναίκες.

Το τελευταίο ζήτημα με απασχολεί όχι γιατί με ενδιαφέρει η δόξα και η αναγνωρισιμότητα. Αν με ενδιέφερε θα ήξεραν όλοι ποιά είμαι ώστε να μου λεν στα ίσια εύγε Φράου Μ. Γαμάτο αυτό που γράψατε. Ενώ εσείς δεν έχετε ιδέα ποιά είμαι. Με απασχολεί γιατί αποδεικνύεται πως η γυναικεία ερωτογραφία στην Ελλάδα ανήκει στο καλτ και το παραγκωνισμένο. Κάτι με το οποίο διαφωνώ. Κάθετα. Οι γυναικες καυλώνουν, πηδιούνται και αγαπούν τα πέη γκοντ νταμν ιτ. Και τους άντρες και τις γυναίκες. Και τους οργασμούς.

Δεν το σκοπεύω λοιπόν να σταματήσω ούτε να αλλάξω. Σκοπεύω να συνεχίσω εδώ. Σκοπεύω να τους μπω στο μάτι. Γι’ αυτό ανοίγω πεδίο δημόσιο.

Κάποιος που εκτιμώ πολύ, όταν του έδωσα αρχικά τα γραπτά μου για να μου πει τη γνώμη του μου είπε πως γράφω καλά αλλά για να το κάνω, χρειάζομαι γερό στομάχι.

Μα εγώ είμαι μια πόρνη της Βαβυλώνος, μια αδίστακτη πηδιόλα και εντελώς και απολύτως καριόλα.

Το στομάχι είναι από ατσάλι και ο κώλος από μάρμαρο. Για να αντέχουν τα γαμήσια.

\m/

IMG_8572

ή της δολοφονίας του φεμινισμού

Τη Μπιγιονσέ τη σιχαίνομαι.
Όχι γιατι είναι καραμουνάρα, ως καραμουνάρα έχει τον απεριόριστο σεβασμό μου και γουστάρω τέρμα να τη χαζεύω να γδύνεται, να λικνίζεται, να κάνει τα κολπάκια και τα κορδελάκια της. Α, καραμουνάρα από τις λίγες.
Μουσικώς με αφήνει τόσο παγερά αδιάφορη όσο και η μουσική στα ασανσέρ. Καμμιά φορά στα ασανσέρ ίσως σκεφτώ, διάολε, αμάν πια με τις τέσσερις εποχές του Βιβάλντι ή το Μπολερό, θα σηκωθεί ο συνθέτης από τον τάφο και θα πει φτάνει! Όχι, άλλο! Με την Μπιγιονσέ και τη Ριάννα όμως δε συμβαίνει τίποτα από όλα αυτά. Νεκροί ήχοι, ψόφιοι και φασόν, ποτέ να μην ξαναδημιουργούσαν αυτές οι δύο μια χαρά θα συνέχιζε η ανθρωπότητα, καθόλου, ούτε κατά διάνοια φτωχότερη.
Η Μπιγιονσέ όμως είναι λίγο σαν το Γαύρο: αντιπροσωπεύει μια κουλτούρα στο σύνολό της. Και η κουλτούρα της Μπιγιονσέ είναι από τις δυστυχώς ύπουλα διαβρωτικές. Στο λαιμό μου καθισμένη από τότε που φοβέριζε τ’ αγόρι της πως θα του δείξει και πως –αν τη γούσταρε όσο υποστήριζε- έπρεπε να της περάσει δαχτυλίδι, η Μπιγιονσέ χτίζει δαιμόνια τον αντιφεμινισμό του κατιναριού και τον πουλαει ως απελευθέρωση. Ως emancipation. Ως προχωρημένη, επιτυχημένη γυναίκα τους σήμερα. Ως σύγχρονη Σιμόν ντε Μπωβουάρ μέσα στην κιτς ξασπρισμένη αμερικανιά της με τις τουαλετάρες, τις παγιέτες, τα ξανθά, ισιωμένα μαλλιά όπως ξέρει καλά το Τέξας να παράγει.
Το πρόβλημά μου με την Μπιγιονσέ δεν είναι κανένας υποτιθέμενος σεξισμός λόγω της ομορφιάς και των κουνημάτων της. Η γυναίκα είναι καύλα και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη το να εμπορεύεται την καύλα αυτή. Μια γυναίκα ή ένας άντρας μπορούν να εμπορεύονται την καύλα, τα γεννητικά τους όργανα, το μυαλό ή το σεξ που κάνουν αρκεί να χρησιμοποιούν προφυλάξεις και να πληρώνουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές.
Ούτε και το επιχειρηματικό της δαιμόνιο με απασχολεί, ίσα ίσα είμαι σίγουρη πως πρόκειται για σοφότατη επιχειρηματία όπως δείχνουν οι τζίροι και τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας της.
Η σιχασία μου έγκειται στον αντιφεμινισμό της και στην επιθετικά μούφα πρακτική να σε πείσει πως έτσι είναι ο φεμινισμός. Ενώ στην πράξη σου πουλάει το μανιφέστο του κατιναριού.
Ένα μανιφέστο που θέλει τα κορίτσια να κρατάνε μούτρα στα αγόρια αν δεν τις στεφανώνονται, να τους κουνούν επιδεικτικά τον κώλο για να δουν τι έχασαν και να βρίσκουν άμεσα το επόμενο θύμα που θα εκτελέσει – ο φουκαράς- τον ρόλο που του έδωσε η φύση και η κοινωνία. Θα το πάρει το κορίτσι.
Με το Lemonade ουρλιάζει ως απατημένη σύζυγος κατεβάζοντας όλο το γνωστό οπλοστάσιο: σπασμένα αμάξια, παιδιά που δε θα ξαναδει ο μοίχος ποτέ, κλαψομουνίαση και προδοσία, ανανεώνοντας κάθε μορφής στερεότυπο εκδικητικού γυναικακίου, που μπλέκει το παιδί της, τη βία, και ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή.
Δε γίνεται να στέκεσαι ενάντια στη βία από τα μάτσο αγόρια κάθε που μαθαίνουν πως κερατώθηκαν αλλά να είσαι μια χαρά με το να τους σπάς το αυτοκίνητο. Δε γίνεται να απομακρύνεις το παιδί από τον πατέρα του γιατί ξενοπήδηξε. Δε γίνεται να έχεις δυο μέτρα και δύο σταθμά.
Θέλουμε τις γτναίκες ίσες και στη θέση τους, με δικαιώματα ίσα, ολόιδια, λεφτά ίσα, ολόιδια αλλά και τον απαραίτητο σεβασμό στα δικαιώματα των ανδρών. Οι άνθρωποι πηδάνε συχνά και άλλους ανθρώπους εκτός γάμου. Ας έχουμε το επίπεδο να απαιτήσουμε όσα ο νόμος αποδίδει σε τέτοιες περιπτώσεις μονομερούς λύσης των όρων της συμφωνίας. Εν ολίγοις, γκερλς, πάρτε τους τα σώβρακα και δώστε στο παιδί σας τον πατέρα που έχει κι όχι αυτόν που θα θέλατε να έχει, υπολογιστικές κα χειριστικές τύπισσες. Τα παιδιά έχουν πατέρα, ναι, αυτόν που πήδηξε την καλύτερή σας φίλη, μπαντ λακ.
Εν τω μεταξύ, πολύ θα ήθελα να διακρίναμε τον βαθύτατα οπισθοδρομικό σεξισμό της Μπιγιονσέ, που κουνιέται μπροστά μας σαν τον καλοσχηματισμένο της κώλο και όχι μονάχα τα κόκκινα αυγά της Λαίδης. Βλέπετε, η Λαίδη από την άλλη μεριά, ίσως δεν έχει τόσο ζαλιστικές διαστάσεις.

\m/

 

Περί θηλασμού της ηδονής

IMG_6811

ή πώς να γλύφεις τα ζουμάκια κάθε μέρα

Έχω παρατηρήσει πώς από τη ζωή των ανθρώπων λείπει τόσο η ηδονή όσο και η θεατρικότητα, το δράμα. Είναι όλα τόσο αληθινά και σκατά, με λογαριασμούς και συντάξεις και νεκρούς ανθρώπους στις θάλασσες και κάτι μαλάκες που τινάζουν κόσμο στα αεροδρόμια και δίδακτρα στα σχολεία και διαδηλώσεις και άστεγους και τη γιαγια που δεν της φτάνει η σύνταξη και τι θα κάνουμε αν καταπέσει. Και κάποιος έκλεψε την ηδονή και το δράμα. Τα ρούφηξε, τα απαγόρεψε και σε κοιτάζει με μισό μάτι κάθε φορά που σηκώνεις κεφάλι. Σκέφτομαι γιατί γίνεται αυτή η παραχώρηση. Η παραχώρηση της ηδονής και του δράματος, που κάνει τον κόσμο φανταστικό και να αξίζει τέλος πάντων τον κόπο, γίνεται είτε με μικρά βήματα, είτε με ολοσχερή υποχώρηση των στρατευμάτων.

Η ηδονή ανατρέφεται.

Σίγουρα αρχίζει από μικρούς αναλογισμούς και από καθημερινή παράδοση σε πράγματα αληθινά, με πιασίματα και υπόσταση. Αλλά ανατρέφεται, με προσοχή, σταθερότητα και επιμονή.

Μεγαλώνει με γεύσεις και κρασιά στο μεσημεριανό, με φιλιά ζουμερά από αυτά που δεν πρέπει και όταν σίγουρα δε θα έπρεπε.

Με χουφτώματα κρυφά ή κι ας σε είδαν λίγοι, εσύ όμως τον ακούμπησες για λίγο και είδες αυτό το φερμάρισμα των αντρών αυτό το έχεις την προσοχή μου που είναι από τα καλά αυτού του κόσμου.

Με το να ρουφάς τον ήχο της αναπνοής της οποίας η συχνότητα και ο ρυθμός μιλάει για την καύλα, αυτό που νιώθει ο άλλος, πόσο μεγάλο είναι ή πόσο μεγαλώνει.

Με το να νιώθεις εκτός από το γλείψιμο τα δάχτυλά του στο κεφάλι σου, τι λέει, το πόσο σε πιέζουν πόσο χάνεται.

Η ηδονή μαθαίνεται όταν βάζεις μουσική κι ας είσαι κουρασμένος.

Όταν του βάζεις το χέρι στο στήθος σου και του ζητάς ψιθυριστά να σε πηδήξει και το λες εκεί στο λαιμό του πίσω από το αυτί, να μην πει όχι γιατί τον ζέστανες.

Η ηδονή είναι ο εγωκεντρισμός των αισθήσεων.

Ο οργασμός πάνω από τη βαρεμάρα.

Η καύλα πάνω από τη στενοχώρια.

Η αναστάτωση της ρώγας πάνω από την πείνα και η πείνα σαν καύλα μετά, στο κατόπι.

Η ηδονή είναι να αφήνεσαι σε όλα όσα έχουν αλήθεια εδώ που είσαι πριν φύγεις και έρθει το τέλος.

Αυτό που έχω καταλάβει, είναι πως η επιλογή του όλα ίσια σε σχέση με το πουτάνα όλα είναι δυο πράγματα που δεν απέχουν πολύ. Κάθεσαι σα να λέμε στη μέση και δεν είναι πως από τη μια έχεις το πυρ το εξώτερο, διαόλια με φωτιές στις πλάτες να πηδάνε παρθένες δυο και τρεις μαζί. Και από την άλλη, ρυάκια να κελαρύζουν και λοβοτομημένους Άμις να θερίζουν τα σιτάρια. Όχι. Κάθεσαι εσύ εκεί, στη γραμμούλα πάνω ακριβώς και κοιτάς από τη μία τι γουστάρεις στ’ αλήθεια να κάνεις κι από την άλλη το τίποτα.

Δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ να κάνουν αυτό ακριβώς που θέλουν λοιπόν.

Που θέλουν.

Και μετά να το πολλαπλασιάσουν με το χίλια.

Για να μη μείνει και καμία απόρία.

Όχι, δεν το θέλεις το κορίτσι έτσι απλά, το θες όσο δε θέλησε άλλος να πηδήξει ποτέ. Δράμι λιγότερο. Και θα του το πεις και θα του πεις και πόσο καύλα είναι και θα του το δείξεις κι ας είναι μόνο με το να του χαιδεύεις τη ρώγα φευγαλέα όταν δε σε βλέπουν και να τη λες Regina. Και το κορίτσι να το δείχνει και να το λέει έτσι που να μη μπερδεύεσαι πως υπάρχει κάτι άλλο που να σκέφτεται τώρα, όχι, μη λαθεύεις εσένα θέλει, να σε γλείψει γιατί έχεις πονοκέφαλο και δουλειά πολλή ή καθόλου και χίλια άλλα στο κεφάλι σου αλλά τι στο διάολο, αν κάποιος σε πηδήξει, σε γλείψει, σε φιλήσει, σε αγαπήσει και γελάσεις μαζί του όλα θα είναι καλύτερα.

Να κοιτάξεις καλά τι θέλεις να κάνεις, να το περάσεις ένα χέρι διαολιά, με τη γλώσσα, με προσοχή και λίγη σκέψη παραπάνω, και να πας να το κάνεις.

Και να σιγουρέψεις πως θα τα πάρει όλα ο διάολος πριν πάρει αυτός εσένα και θα είναι μια υπερπαραγωγή η παράσταση γκοντ νταμν ιτ.

\m/

Περί της ιδιαιτερότητας του αντρικού χτυπήματος

imagesXV1PZWEJ

ή του μεσογειακού ματσισμού

Οι άντρες στην Ελλάδα, ως γνωστόν στα μήκη και τα πλάτη της ανθρωπότητας, έχουν όρχεις βαρείς και φαλλούς ακόμα βαρύτερους. Σχεδόν του ίδιου βάρους με τους άλλους μεσογειακούς λαούς ή τους Μεξικανούς, φερ’ ειπείν, όπου εικάζω πως θα είναι κάτι στην εξαιρετική κουζίνα των περιοχών αυτών που κάμει τα αρχίδια τόσο γαμάτα, τόσο αντρικά αρχίδια, βρε αδερφέ, όχι τίποτα ντεμέκ αρχίδια και λούλες. Όχι. Αρχίδια. Του άντρα.

Είναι επίσης και αυτή η παρουσία του ματσισμού ή των βαρέων όρχεων αν θέλετε, παντού και πάντα που κάνει την κοινωνία υπερευαίσθητη σε κάθε υπόνοια σεξισμού ή διαχωρισμού των φυλετικών ταυτοτήτων. Μια χώρα όπου η δίκαια αμοιβή των γυναικών είναι μια τεράστια παραμύθα, η χώρα που τα κορίτσια – στην πλειοψηφία τους- ακόμα φτιάχνουν τον κώλο τους για να βγάλουν εμμέσως φράγκα από δαύτον, χρήματα φοροδιαφεύγοντα, του γκόμενου ή του συζύγου, όχι της πόρνης κατ’ επάγγελμα με τα ένσημα και τον πλήρη σεβασμό μου – αρέσκεται στο να προσέχει τις λεκτικές χρήσεις που παραπέμπουν στο σεξισμό ή τον ματσισμό. Δεν ενοχλούν τα βυζιά ολούθε, το ότι τα παγωτά πωλούνται παραπέμποντας αυστηρά και μόνο στον ερεθισμό μέσω του γυναικείου ημι-γυμνού αλλά μια Λαίδη που ζητά να χτυπήσεις σαν άντρας.

Ένας λαός που καυλαντίζει μόνο κάτω από τα τραπέζια και στα ίνμποξ, ερωτιάρης μάι ας μόνο στα κρυφά κι απόκρυφα, ένας λαός όπου οι γυναίκες με πάνω από 5 γκόμενους είναι ή συριζαίες (sic) ή πουτάνες και που οι άντρες που φτάνουν σε οργασμό εκ του πρωκτού είναι γκέουλα, επαναστατεί μπροστά σε παλλόμενα πέη και μπουζουξούδες με πιασάρικο, αλμοδοβαρικό αυτοσαρκασμό.

Ο ματσισμός και ο σεξισμός, πρώτα από όλα, ακρωτηριάζει την πρωταρχική μας έκφραση της φυλετικής ταυτότητας. Το σεξ. Το γαμάει. Γαμάει την ελευθερία που θα έπρεπε να το διακατέχει, την καύλα του, τους αναστεναγμούς του οργασμού του. Θέλει τον άντρα ούγκανο, να χτυπάει το στήθος με άναρθρες κραυγές και να πηδάει σε ιεραποστολική στάση άντε να πηδήξει και κανένα κορίτσι από πίσω, να χώσει και κανένα butt plug να νιώσουμε προχώ και μπροστά και λίγο ευρω-πέη. Παλλόμενα, ξέρουμε εμείς από αυτά, τί να πουν κι οι Βέλγοι (τους Βέλγους τους απεχθάνομαι ρατσιστικώς να πω, αλλά, πηδούν εξαιρετικά, να παραδεχόμαστε τις αλήθειες, ειδικώς οι Φλαμανδοί, μου έλαχαν καλά δείγματα ίσως, δεν μπορώ να ξέρω).

Αφού λοιπόν πάρει το σεξ και το κάνει θρύψαλα και το χώσει σε κουτάκια και λοιπά περιοριστικά, θα σπείρει ολούθε τον ντεμέκ προοδευτισμό ρουφώντας ηδονικά το χιούμορ, απομυζώντας το, αναγκάζοντάς σε να τα βλέπεις όλα ακαδημαικά: τι πράγματα είναι αυτά που ακούν τα παιδιά μας πως οι άντρες χτυπούν αλλιώς; Χτυπούν ρε μανάρια, οχτώ χρόνια τάι μπόξερ, όσες φορές έφαγα ντιρέκτ από ίσα κιλά αγόρι, έπεσε η πόλη χωρίς αντίσταση, τί να λέμε….

 

Δύο θέματα λοιπόν ανέκυψαν αυτή την εβδομάδα από Βέλγους με παλλόμενα πέη και την εξαιρετικά επική έπικ εντελώς έπικ διαφήμιση των Jumbo:

Αφ’ ενός, οι ελληνική πραγματικότητα, αρκούντως σουρεάλ φυσικά, απλώνεται σε κύματα πάνω σε μια εντελώς επαρχιώτική κοινωνία, που σφαδάζει μη γνωρίζοντας πόσο να αντιδράσει πια για να αποδείξει πως δεν είναι επαρχιώτισσα. Με αποτέλεσμα να αντιδρά υπερ του δέοντος ακόμα και σε πράγματα απλά, που δεν τους αρμόζει τόση σημασία. Με πλήρες χάσιμο του δάσους και πολύ μεγάλη προσπάθεια, κοίτα με, είμαι μπροστά, δεν είμαι με τους άλλους, τους επαρχιώτες, αντιδρώ στα κακώς κείμενα, αλλάζω. Αντίδραση ως επί το πλείστον υγιής, μέσα στο τρέχον ιστορικό πλαίσιο. Αλλά κουραστική, σε εφηβικό στάδιο.

 

Αφ’ ετέρου, αποδεικνύεται πόσο βαθειά σεξιστική είναι αυτή η ελληνική κοινωνία ακόμα. Υπόγεια και υποχθόνια και ριζωμένα στην κοινωνική συνείδηση, μαστιγώνει χιουμορίστες διαφημιστές, σαν κομουνίστρια γεροντοκόρη, πώς τόλμησαν να αρθρώσουν τέτοιες λέξεις μπροστά στα αρτίως εκπαιδευόμενα παιδιά μας, που μαθαίνουν πως μεταξύ συναινούντων ενηλίκων όλα επιτρέπονται και πως τα αγόρια μπορεί να τελειώνουν και όταν τα γαμάς. Από τον κώλο. Ιμάτζιν δατ!

 

Η διαφήμιση είναι μια διαφήμιση, εξαιρετική ιδέα, κόνσεπτ όπως το λεν οι μαρκετινίστες, που γαμάει και μια κυρία Δημητρίου, με υπέροχο χιούμορ. Αντί να αντιδρούμε στο χιουμοράκι της διαφήμισης, θα πρότεινα να προσπαθούσαμε λίγο πιο πολύ να μη φρικάρουμε στην πραγματικότητα το παιδί μας να είναι ομοφυλόφιλο ή στην κόρη μας να έχει 25 γκομενάκια ταυτόχρονα αύριο μεθαύριο. Όλα εκ των οποίων θα κάνουν σεξ μαζί της. Σεξ ρε σεις. Σεξ!

Στη διαφημιστική, τα συγχαρητήριά μου, στην κυρία Δημητρίου, τα σέβη μου.

 

\m/

Περί φαλλών των αγαλμάτων

ή των καυλωμένων παλιόγερων

Ήμουν πρόσφατα στην Ελλάδα και μάλιστα στην Αθήνα, που στερεότυπα πάντα λογίζω ως μουσειομάνα και θαυμάζω την Ακρόπολη από το Διόνυσο, πίνοντας ελληνικό καφέ και τρώγοντας υπερτιμημένη σοκολατίνα από το καταπληκτικό της Μουσείο.

Μου ήρθε όμως στο μυαλό –παραδόξως- το Λούβρο.

Το Λούβρο, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου βαρετό μέρος και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Που σίγουρα είναι πιο ηδονικό μέρος από αυτό το έρμο Pompidou που είναι όλο φλυαρία και εντυπωσιασμό. Αν πας κοντά στο κλείσιμο δε κι έχεις κι ένα Πυγμαλίωνα μαζί σου να τα ξέρει και να στα εξηγεί όλα τότε η όλη εμπειρία είναι τρελή καύλα.

Διότι ειδικά τα γλυπτά οπωσδήποτε ανασαίνουν και πιο πολύ ανασαίνεις όταν κάποιος σου εξηγεί όλο ζέση και φροντίδα και κουνάει τα χέρια και τα περνάει από τα άσπρα μούσια του και κατόπιν μιμείται τις γραμμές που βλέπεις μπροστά σου, το στήθος, τις μύτες, τους μηρούς. Να καίνε τα μάτια του, να καίνε τα χέρια του και να σκέφτεσαι, ω ας αφήσει τις εξηγήσεις, κατάλαβα πια, ας παρατήσει τις γραμμές του Ηρακλή, αυτούς τους εξαίσιους όρχεις που σε έβαλε να κρυφοκοιτάξεις μέσα από τον μοναδικό κώλο, να πιάσει εσένα, να σου βουλιάξει τα δάχτυλα στο δικό σου κώλο, ένα δυο ακροδάχτυλα να αγγίζουν το αιδοίο και να είναι αυτή η συνάντηση με τη ζέστη που τον δαιμονίζει τον Πυγμαλίωνα και παρατάει τι έκανε, γλυστράει τα δάχτυλα πια ολοκληρωτικά και επικεντρωμένα και εντελώς στο αιδοίο και στα στρώματά του και το άλλο χέρι βιαστικά ξεντύνει το στήθος και λες και διψούσε σου γλείφει το στήθος με μανία.

Ακούγονται τα βογγητά του στους έξω από την πόρτα της τουαλέτας που σε έχωσε βιαστικά, κάτι viel, chaud lapin για τον Πυγμαλίωνα και κάτι cochonne για σένα ακούγονται απ’ έξω κι αυτός γρήγορα σε βάζει να σκύψεις και τελικά σε πηδάει από πίσω. Βιαστικά. Κι όλο σου λέει γαμώντας τον κώλο σου, αυτός ο κώλος, σα μάρμαρο, έξω να τον βάλουν, στο Λούβρο εδώ που είμαστε, σπουδή στους γυναικείους μηρούς και στις σωστές δίπλες, τόσο αξιογάμητος κώλος πρέπει να σμιλευτεί σε μάρμαρο.

Και τα λέει αυτά στα γαλλικά, πηδάει και εξηγεί, ίσως έτσι κάνουν οι Πυγμαλίωνες, πάντως πάνω στην ώρα χύνει επικώς και τουλάχιστον πρόλαβε γιατί τότε χτυπάει ο σεκιουριτάς την πόρτα και σίγουρα έχει πρόστιμο, τσουχτερή η επίσκεψη στο Λούβρο τελικά, καλύτερα να γαμιέσαι σπίτι αλλά φταίνε τα αγάλματα, οι φλεβίτσες και οι μύες κι ένας καυλωμένος παλιόγερος που τα ξέρει όλα.

\m/

Περί αερίσματος του αιδοίου

1

ή αναιδούς ανοιξιάτικης ψύχρας

Σήμερα δε θα σκεφτώ βαριά. Σηχτήρ δηλαδή κάποιες φορές.

Δεν υπάρχει λόγος. Και δεν υπάρχει και γυρισμός.

Ήρθε και καλοκαιριάζει που σημαίνει γυμνά πόδια μέσα στις γόβες κι ένα ανεπαίσθητο αεράκι στο αιδοίο. Τυλιγμένο μεν με ασφάλεια στις δαντελίτσες του τις μαύρες, να μην ξεχνιόμαστε.

Αλλά.

Εδώ στη Γερμανία, αυτή η ψυχρούλα που μέσα στη μέρα κάποια στιγμή θα φτάσει στο αιδοίο είναι μια καύλα ανυπολόγιστη από τους άσχετους με το θέμα.

Και ενώ η Ελλάδα, και δη η Αθήνα στο ζεσταίνει το μουνί αδυσώπητα, λίγο και με ένα μικρό σαδισμό κάτω από τη φουστίτσα, και άγονται και φέρονται η μικρές διπλίτσες και τα αρώματα έτσι που περπατάς, κι αναστενάζει ουφ πολλή ζέστη και ιδρώνει κι ονειρεύεται να βουτήξει ολόγυμνο σε μια θάλασσα. Να ελευθερωθεί και να δροσιστεί αρκετά.

Στη Γερμανία όμως.

Η θερμοκρασία μας φέρεται όμορφα την άνοιξη και το καλοκαίρι, 27 βαθμοί, ανοίγεις τα μπλουζάκια χαμηλά και βάζεις τα μποέμικα σουτιέν χωρίς μπανέλες, μόνο τριγωνάκια και δαντέλα και αν βγεις από το κτίριο που είσαι να πεταχτείς για ιταλικό παγωτό απέναντι ανατριχιάζει λίγο το δέρμα και τσιτώνει η ρώγα, ζέστη αλλά και δροσιά. Παίρνει και σου δροσίζει και τα ξεκαλτσωτα πόδια και έρχεται ο στροβιλισμός του δροσερού αέρα στο αιδοίο, το χαϊδεύει μια τυρβώδης ροή; Σα χέρι. Και του παίρνει την κάψα κι εσένα σου ξεφεύγει ένα αχ και μπορείς πια να φας το παγωτό σου ήσυχα και δωσμένη ολοκληρωτικά γιατί αυτά κάνει η Γερμανία στα μουνιά των κοριτσιών, δεν είναι μόνο προτσές και ιντουστρί να ξέρετε.

Στη φωτογραφία, η Charlotte Rampling, ένα κορίτσι με λίγο γερμανικό βλέμμα και νομίζω αιδοίο που πηγαινοέρχεται από άποψη θερμοκρασίας, κορίτσι που φαίνεται να ξέρει και από προτσές και από ιντουστρί αλλά και από καύλα.

\m/

Περί του αδηφάγου θηλυκού

2

ή της πόρνης της Βαβυλώνος

Γνωστό και ως παλιοθήλυκο γιατί δε συμπαθιέται εύκολα το είδος.

Δεν το εμπιστεύονται οι άντρες, είναι απειλούμενοι άλλωστε, κι αυτοί απειλούμενοι και ο έλεγχος που νομίζουν οι φουκαράδες πως έχουν. Παραδίνονται συνήθως στα επικά πηδήματα. Τέτοια είναι τα πηδήματα με ένα αδηφάγο παλιοθήλυκο, ας την πούμε έτσι κι ας τους κάνουμε το χατίρι.

Οι γυναίκες τα αντιπαθούν τα αδηφάγα παλιοθήλυκα – χειροκροτώντας την εξαίρετη επιλογή της λέξης ‘παλιοθήλυκο’, αν και εννοούν ‘πόρνη’ ή ‘καριόλα’, μα δεν το επιτρεπει ο τρόπος που μεγάλωσαν, αυτός ο βάρβαρος βιαστής του ανθρώπου, ειδικά σε αυτή τη γωνίτσα της βαλκανικής. Τα αντιπαθούν γιατί έχουν μια τάση στη σύγκριση όλοι οι άνθρωποι και αν δεν έχεις να εισπράξεις, επικό πήδημα ας πούμε, σου μένει το άγχος πως εσύ δεν παίρνεις τέτοιες πίπες, από αυτές που κάνουν βαθιά ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια από τη λαχτάρα και τον κάνουν να ξεθυμαίνει και να μην προλαβαίνει τα ωχ θε μου θα με πεθάνεις. Ή τις διασκεδάζουν τις ανοιχτόμυαλες, όπως τις διασκεδάζει ο Κουστώ, επιστημονικώς.

Τα αδηφάγα θηλυκά έχουν μια εσωτερική πυξίδα, βαθιά μέσα τους, στη μήτρα. Πυξίδα της ευχαρίστησης, της ηδονής ω της ηδονής και του διχτιού που τα κανονίζει όλα. Το αδηφάγο θηλυκό το ξέρεις πως το χεις πάνω σου, στα δάχτυλά σου ή και μέσα σου με έναν απλό τρόπο.

Αυτές οι γυναίκες λοιπόν, είτε τις έχεις πάνω σου είτε τις πηδάς από πίσω, έχουν ένα ρυθμό εσωτερικό, όχι σαν όλες όμως. Ένα ρυθμό του κοντραμπάσσου.

Έχει ο ρυθμός αυτός ένα κέντρο χαμηλά στην κοιλιά που το βλέπεις να ζωντανεύει καθώς το πηδάς αυτό το κορίτσι.

Γιατί την κυριεύει αυτός ο ρυθμός και απλώνεται και τον παρακολουθείς πώς σα ριπή ξεκινάει από το κέντρο του και όπως τον γαμάει το φαλλό το κορίτσι, απλώνει τις κυκλικές τις κινήσεις και το αιδοίο της οδηγάει.

Ναι, οδηγάει και τον ιππεύει το φαλλό κανονικά και ασταμάτητα, τον αναγκάζει σε ένα τρανς του ημιορόφου για λίγο, ένα mezzanine χαμένο στο χωρόχρονο, όπου οι γυναικείες μήτρες πηδάνε κυκλικά τους φαλλούς και τους ξεθεώνουν.

Είναι η κυκλικότητα αλλά όχι μόνο, είναι η κυκλικότητα, το κέντρο που οδηγάει και το πώς απλώνεται όλο αυτό.

Το βλέπεις πώς φτάνει στην κοιλιά και τους μηρούς, το βλέπεις όταν χτυπάει τις ρώγες και τις μικρές σταγόνες ιδρώτα στο λαιμό της.

Κι όταν την πάρει ολόκληρη μαζί του λες και δαιμονίστηκε ολοσχερώς είναι που ο φαλλός πια κυριευμένος κι αυτός απολύτως από το κούνημα των γλουτών, αχ αυτά της τα μεριά και η δύναμή τους, ποτέ δεν ξέρει ο φαλλός τί τον βρήκε και πώς παρά μέσα σ’ ένα μούδιασμα αρχικό αφήνεται να χύσει.

Έκπληκτος ο άντρας ελευθερώνεται επιτέλους και βοηθάει κι αυτός πια στο ρυθμό του κοριτσιού, χύνει και τελειώνει επικώς και τη σφραγίζει την επικότητα της διαδικασίας με ένα τέλεια κυκλικό οργασμό.

Πωωωω θα σου πει μετά, αυτό κι αν ήταν πήδημα. Και θα ξέρει από αυτή την κυκλικότητα πως συνάντησε ένα αδηφάγο παλιοθήλυκο, γρήγορα να φύγουμε, δεν αντέχονται αυτές για πολύ.

\m/