Περί φόβου του ιδίου αλλά και της καύλας του ναζιστόμορφου τέρατος

13

Το σύμβολο πεθαίνει αποδομούμενο. Παύει να έχει την επίδραση που τόσο σιχαίνεσαι, όταν δε σου ταράζει πια το θυμικό. Όταν αποκτήσει ξανά τη θεσούλα που είχε πριν το ανεβάσεις σε ένα βάθρο. Επίσης ο πατερναλισμός είναι εχθρός της ελευθερίας και εγώ αγαπώ ως αξίωμα Nummer Eins την ελευθερία. Αγαπώ την ελεύθερία τη δική μου, των άλλων, την ελευθερία που σε τρομάζει να έχουν οι άλλοι. Δεν πιστεύω στην προστασία των μαζών από τις κακές ιδέες, δεν πιστεύω στην παιδεία που πρέπει να διαπνέεεται από αρχές και να στοχεύει στο καλό της ανθρωπότητας, να έχει baseline και δομή και φτου κακά μην τα λες αυτά. Πιστεύω στην ελεύθερη διακίνηση όλων των ιδεών, και αυτών που μας σκιάζουν. Να πάρουμε τα πόδια μας μετά να πάμε να πλακωθούμε στους δρόμους με όσους έγιναν τέρατα, πρόσβαση στο να γίνουν τέρατα πιστεύω θα πρεπει να έχουν όμως. Όχι μανάρι,, δε θα σου χαριστεί το πιστεύω, δε θα στο στήσουν άλλοι, να ιδρώσεις. Ο κάθε άντρας στο μέτρο του, μετά το χαμό φαίνονται οι μάγκες. Να πάρεις θέση και ευθύνη. Μακρυά από σωτήρες και καθοδηγητές. Μακρυά από όσους ανέλυσαν την ιστορία και ξέρουν πώς δε θα μας ξανασυμβεί, φυσικά και θα μας ξανασυμβεί, τόσους αιώνες μας ξανασυμβαίνει.

Γι’ αυτό δηλώνω με πλήρη γνώση και προς καμία συμμόρφωση: δε με τρομάζουν τα ναζιστικά γουρούνια. Ούτε οι στολές τους. Οι στολές τους είναι καύλα, υπέροχα φτιαγμένες και ζέχνουν εξουσία και στρατιωτική προπαγάνδα. Τις φοράω και παίζω και πηδιέμαι και ευχαριστιέμαι. Φοράω το καπελάκι και το σακάκι και τις δερμάτινες μπότες και αφήνω τη γύμνια να τις ξεφτιλίσει. Κι εμένα μαζί αν αυτό ειναι το ζητούμενο εκείνη την ώρα. Αν θέλω να με πηδήξουν ξεφτιλιζόμενη ή αν θέλουν να τους ξεφτιλίσω. Δε με τρομάζουν γιατί ξέρω πως τα ναζιστικά γουρούνια κρύφτηκαν και ξέρω πως θα ξανάρθουν, δυστυχώς μεν, αληθώς δε. Σωπαίνουν και περιμένουν να τελειώσει το καμπ λίγο παραπέρα από το σπίτι μου για να το κάψουν. Όχι μόνο εδώ που βρίσκομαι, στη Γερμανία, βλακείες λέτε, κι εκεί που είστε, παντού. Εδώ πάνω που οι στολές των Ες Ες απαγορεύονται διά ροπάλου, που το βιβλίο του μουρλοκαμπέρη απαγορευόταν ως σήμερα και που μαθαίνουν από μικρά πώς να μισούν το φασισμό. Εδώ είναι αυτός, απτόητος, κρυμμένος και τώρα σιγά σιγά νάτος πάλι.

Αν τον πηδάγατε με θράσος και δύναμη και καμιά ανατριχίλα για το πόσο φοβερός ήταν και το πώς σκότωσε. Ναι. Αν του πιάνατε το φαλλό να τον μαλάξετε επί τούτου τόσο ώστε να καυλώσει κι αυτός αυτομάτως, με ζέση και δύναμη αλλά και κάποια φροντίδα. Αν τον προσέχατε αυτό τον φαλλό προσφέροντας τις κινήσεις που τον ξυπνούν αυτές του πάνω κάτω και του γλυκάσματος των όρχεων. Τόσο μέχρι να του ξεφύγει η ανασούλα της καύλας να πάρετε το πράσινο φως για παρακάτω και να προχωρήσει κι αυτός καταπάνω σας, όπως κάνουν οι άντρες πια όταν αρχίσουν να γουστάρουν με πλήρη συνείδηση πως ε ναι πια, θα σας πηδήξει, χωρίς να ξέρει τί τον περιμένει. Και να βάλει κι αυτός τα δάχτυλα εκεί που πρέπει, να σας ζεστάνει και προετοιμάσει μέχρι που να είναι όλα σωστά και κατά πώς πρέπει και να επιτρέψει τη δυείσδυση που φαντάζομαι θα είναι πια επιθυμητή εντόνως και λυτρωτική επίσης. Αν τον πηδάγατε αδυσώπητα λοιπόν, όπως σας λέω, αν τον κοιτούσατε στα μάτια όχι με φόβο ή απέχθεια αλλά με ισιάδα τέλεια γι’ αυτό που ακριβώς είναι και τον πηδούσατε εντελώς και τελείως, μέσα στις αριστοτεχνικές στολές και τις δερμάτινες μπότες μέχρι να πεθάνει ασθμαίνοντας σαν παλιάλογο τότε ίσως.

Όσο τον τρέμετε, εκεί θα είναι.

\m/

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s