Sraosha – Shut your eyes and see

FullSizeRender

Καιρό ήθελα να γράψω πώς μου φάνηκε το Νάφε και μέμνασο απιστείν. Καιρό το έγραψα αλλά ήθελα να περιμένω να πάω με το Σραόσα για μαρτίνια στην Κολωνία, να επηρεαστούν τα λόγια από τον άνθρωπο γιατί – έτσι κι αλλιώς- στον άνθρωπο καταλήγεις, γιατί να ψεύδεσαι. Ήθελα να έχει το γράψιμό μου κάτι από τη λάμψη του Σραόσα.

Δεν έκατσε, όταν ήρθε αυτός εγώ ήμουν στο Όσλο, γαμήθηκε αυτό που είχα στο νου μου, το συγκεκριμένο μπαρ, τα μαρτίνια, η μουσικούλα, το μπάρμπεκιου στο σπίτι αλλά τί να πεις, φακ ιτ, θα ξανάρθει.

Είπα λοιπόν να είμαι δίκαιη. Να γράψω και για το βιβλίο του και για το Σραόσα ή για όπως το βιβλίο κι ο Σραόσα μπλέκονται, μην είναι και το ίδιο πράγμα, μπλογκ, Σραόσα, βιβλίο και αυτά τα μικρά ποστάκια στο ΦΒ που κόβουν ψιλές φετούλες τα όσα γίνονται, σα μαχαιράκι που φιλετάρει ψάρι για σούσι.

Χράαατς. Ο άνθρωπος-katana Hattori Hanzō

Τον Σραόσα και το μπλογκ του τον γνώρισα ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαία, πριν τρία χρόνια. Αργά δηλαδή. Μετανάστης γαρ και ηλιθιωδώς φτύνουσα την ελληνική γραμματεία. Ναι. Χωρισμένοι είμασταν άσχημα, σηχτήρ κι οι Έλληνες και τα γραπτά τους, χέστηκα αν ζουν ή αν πεθαίνουν, κυρίως χέστηκα για το τί γράφουν. Το πήρα το μπλογκ παραμάζωμα εκείνο το βράδυ. Αρχικώς με δέος, μετά με σεβασμό για τη διανόηση, εντελώς σε έκσταση με τις λέξεις που διάλεγε αυτός ο γραφιάς. ΓΔΦ πολλές ούτε που τις ήξερα, άντρας που με κάνει να νιώθω λίγο χαζούλα και να διερωτώμαι τι διάολο εννοεί, χαίρει της προσοχής μου.

Μετά με τον καιρό απολάμβανα τα γραπτά του στο Κλάουντ, τις φετούλες του ΦΒ, την τζορίαση και τα μαρτίνια. Όταν ήρθε η ώρα του βιβλίου, όταν έφτασε στα χέρια μου και άρχισα να το διαβάζω, έπαψε να είναι στο μυαλό μου η ανακεφαλαίωση που λανθασμένα νόμιζα πως θα είναι το βιβλίο και μπράβο στον κύριο Πριόβολο και στον κύριο Νάτση για τις επιλογές τους. Έγινε ένα πράγμα αυτόνομο, αυτόβουλο, αυτόφωτο όλα τα αυτό μαζί και το διάβασα το ομολογώ, δυο φορές.

Ο Σραόσας είναι μεγάλος συγγραφέας κατά την ταπεινή μου γνώμη. Μου αρέσει αυτό το όλον που είναι όμως και είναι ίσως ο πρώτος τέτοιος συγγραφέας που έχω διαβάσει και αγαπήσει που έχει αυτό το όλον. Γιατί τον αγαπώ. Τον αγαπώ όχι και καλά ή όπως λέμε σε αγαπώ στα πρωινάδικα ή στις κοπελίτσες που θέλουμε να ζαχαρώσουμε για να τις πηδήξουμε ή στο Μαντ Τιβί Γκρήκς. Τον αγαπώ όπως αγαπάς ένα συγγραφέα ή ένα αγόρι και θες να σου γράφει και να σου μιλάει και ακούς τις σοφίες του και θες όπως λέω να του πλύνεις τα πόδια ή να τον χτίσεις όπως τις αληθινά μεγάλες τραγουδίστριες στα σκυλάδικα ή να του γλείψεις το πρόσωπο με λατρεία χελ γιέα, γαμάτα τα λες. Ο λόγος του Σραόσα δεν είναι ονειρικός και σουρεάλ ή παραμυθένιος, δεν είναι ποιητικός, αν και τίγκα στη μαεστρία. Ο λόγος του Σραόσα είναι τρισδιάστατος, υλικός αλλά όχι πεζός αυτή είναι η μαγεία και ο λόγος του γίνεται ένα πράγμα με το γιαζάτα που είναι και στροφιλίζεται φτιάχνοντας τον πρώτο μετα-συγγραφέα, την πρώτη οντότητα που γράφει κομμάτια, φλουδίτσες, βιβλία ή ανεβάζει φωτογραφίες και όλα αυτά μαζί τον κάνουν αυτό το ένα που είναι, γκοντ νταμν ιτ.

Ή όπως έλεγε και ο Τζόις

Shut your eyes and see

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s