Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

IMG_2799

Πόνεσέ με

Πόνο βαθύ, απύθμενο

Αυτόν που ξέρεις πως σου χρωστάνε να τον θυμάσαι

Αυτόν τον πόνο που τρυπάει τις ρώγες σαν καινούργιο πήρσινγκ

Πόνεσέ με

Να με τρυπάς εσύ απότομα

Πήδηξέ με γάμησέ με χωρίς βλακείες και διευκολύνσεις

Χωρίς λιπαντικά και άλλες μαλακίες

IMG_2800

Πόνεσέ με να κάθομαι πάνω σε πλαστικά μπουκάλια κόκα κόλας

Ίσα για να φύγει για λίγο το φλόγισμα

Πήδα με σα σκύλα μην κοιτάς το πρόσωπο

Πήδα τον κώλο μου, πήδα εμένα

Να μη σε νοιάζει, να μην ενδιαφέρεσαι

Πόνεσέ με και να φωνάζεις κάνοντάς το

Και να κλαις πως δεν το ήθελες

Πως εγώ φταίω, ποιός άλλος άλλωστε

IMG_2801

Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

Να χύσεις μετά χωρίς κάμμιά μετάνοια

Και να μου φιλάς τα ακροδάχτυλα

Φιλιά απαλά, παιδιάστικα

Αυτά που λες και ο πόνος ποτέ δεν έγινε

Πόνεσέ με πόνο βαθύ, απύθμενο

Να μένει ακόμα κι όταν πέρασε

Από αυτούς που δεν ξεχνάς πώς ήταν

Ακόμα κι όταν κοιτάς τη θάλασσα

Κάντο

Μικρέ χέστη, φοβιτσιάρη άνανδρε

Κάντο

Πριν σου γελάω στη μούρη

\m/

*Οι φωτό της Φινλανδής Rikka Hyvönen

 

 

Fuck me, mama for I have sinned

IMG_2456

Ο μεγαλύτερος βιασμός στο γυναικείο φύλο είναι ο ντε και σώνει ρόλος της μητέρας-Παναγιάς, γιορτάσαμε μόλις τη μεγάλη χάρη της.

Ρόλος εξαιρετικά και βολικότατα, από κάθε κοινωνικοπολιτική άποψη, φυτεμένος από νωρίς, τα έχετε ακούσει δα όλα πολλάκις. Κουκλίτσες μωράκια, μανάδες πάσιβ αγκρέσιβ που αφιερώνονται στα παιδάκια τους και τους γαμούν τη ζωή πίσω από μπούρκες, υλικές ή μη, σε χωριουδάκια της Τουρκίας ή της Κρήτης, εγκάλ που λένε και οι Γερμανοί. Μάνες που υπονομεύουν σιωπηλά το ρόλο του πατέρα για να εκδικηθούν παρεπιπτόντως κι αυτές το γαμήσι που έφαγαν. Οι μεγαλύτεροι καταπιεστές είναι αυτοί που καταπιέστηκαν.

Ο ρόλος αυτός της μανουλίτας είναι νομίζω εξαιρετικό αβαντάζ για τον καπιταλισμό και τα αγόρια όμπβιουσλι, εγώ είμαι απο αυτές που πιστεύουν πως καπιταλισμός και πατριαρχία πηγαίνουν χεράκι χεράκι, ίσως ο καπιταλισμός να σοδομίζει κάποιες φορές την πατριαρχία, την έχει πάντως ξεκάθαρα του χεριού του.

Ο ρόλος της μάνας λοιπόν έρχεται και μεγαλοποιείται για τα κορίτσια, γίνεται ο σκοπός, το μέλλον, αυτό στο οποίο πρέπει να στοχεύεις για να έχεις προορισμό στον κόσμο, λένε για να απαντήσεις πια αυτή τη γαμωερώτηση γιατί έχεις έρθει στον πλανήτη άραγε, γιατί γίνονται όλα μα για να γίνεις μάνα φυσικά!

Αλυσιδωτές αντιδράσεις παρανοικών αντιλήψεων νηπιακής φύσης και αφόρητου εγωκεντρισμού φαίνεται πως κανονίζουν το πώς ζουν και πεθαίνουν δις ανθρώπων στον πλανήτη, όλα τελικά κατευθυνόμενα από ένα τυφλό οικονομικό σύστημα που απροσδιόριστα μαζεύει χρήμα για κάποιο λέει 1% και κάτι παπάντζες θρησκείες που απαντούν μισερά, ηλίθια σε κάτι ερωτήματα μπέιζικ αλλά και εντελώς επιφάνεια. Γιατί.

Τι τον θες τον στόχο, μανίτσα, ιτ ιζ γουατ ιτ φακιν ιζ.

Σε όλα αυτά επιπροσθέτως και με εντελώς σουρεάλ σκηνικά ειδικά σε μια γωνίτσα της βαλκανικής αλλά και ολούθε μη νομίζετε, απλώς με άλλες φορεσιές έρχεται αυτή η κρίσιμη ώρα που η γυναίκα αν δεν έχει τεκνοποιήσει αρχίζει να φοβάται πως θα είναι άχρηστη.

Μια κοινωνική φύρα

Μια αποτυχία της μήτρας

‘Ενα φυλετικό ανεκπλήρωτο

Ένα μηδέν

Νουλ

Νάδα

0

Ας δούμε τι κάνει το παιδί στη μάνα του για μια φορά. Χέστηκα για την κοινωνία και για το παιδί εν προκειμένω. Τι κάνει η μάνα στο παιδί τα έγραψαν τόσοι ψυχολόγοι και ψυχαναλυτές, σίγουρα καλύτερα από μια κάποια Άντζυ Ντίκινσον στο Αμβούργο της Γερμανίας.

Έγινα μάνα χωρίς να ξέρω γιατί ακριβώς. Που είναι ένας από τους εκατομμύρια λόγους που κάποιος μπορεί να γίνει μάνα.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται περί ιδιότητας ον δε σάιντ αυτού που είμαι.

Πώς λέμε με πατάτες ή ρύζι ή λαχανικά.

Εγώ, η Άντζυ είμαι το σιρλουάν, φίλοι. Και το αυτό προτείνω ολούθε.

Be the fuckin’ sirloin.

Θα μπορούσα να έρχομαι νέτη σκέτη ή με κάτι συνοδευτικό. Ή όχι. Με κατάθλιψη. Με διπολισμό. Με άκρατη αισιοδοξία.

Ή με ένα πιτσιρίκι.

Τα παιδιά σε αλλάζουν εντελώς, βαθειά και αυτοβούλως, χωρίς να ρωτήσουν και χωρίς να υπάρχει απ΄αυτό επιστροφή.

Κανείς δεν μπορεί να πει αν είσαι καλύτερος ή χειρότερος μετά, σε εμένα βλέπω πολλά καλά και πολλά κακά από όταν έγινα μητέρα. Κάποια ανυπόφορα κακά, κάποια καλά εδώ κι εκεί. Κάποιες φορές μου αρέσει που είμαι μάνα, κάποιες όχι, όπως με κάθε άνθρωπο που αγαπάς όμως, χέστηκαν οι συνθήκες για το αν σου αρέσει που είσαι εκεί που είσαι, πάντως είσαι και αυτό δεν αλλάζει με την καμία.

Πιστεύω πως θα ήμουν αυτό το σιρλουάν και χωρίς παιδί και πιστεύω πως αν με άφηναν οι άλλοι στην ησυχία μου θα ζούσα μια ωραία ζωή και χωρίς το βλαστάρι μου. Τώρα που το έχω δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό και η ζωή μου περιστρέφεται εξαιρετικά γύρω του, είναι ένα γαμάτο πιτσιρίκι σε κάθε περίπτωση, μη με παρεξηγείτε. Τo αγαπώ ως το τέλος του κόσμου και μπρος πίσω 183665553778882 φορές και μετά άλλο τόσο και αυτό ξανά ως το τέλος του σύμπαντος χρόνου.

Τώρα που το έχω δε θέλω να είναι αλλιώς τα πράγματα, αν δεν το είχα αποκτήσει ποτέ όμως δε θα καταλάβαινα τη διαφορά και θα ήμουν το σιρλουάν που θα γινόμουν ούτως ή άλλως.

Επί τούτου, με ενοχλεί ο φασισμός και η πίεση προς της γυναίκες, αφ’ ενός ώστε να γίνουν μανάδες επιτέλους, αφ’ εταίρου αν αποφασίσουν να μη γίνουν.

Που είναι ένας απολύτως και εντελώς φυσιολογικός τρόπος σκέψης. Δε θες παιδιά. Θες σκυλιά. Δε θες ούτε σκυλιά. Θες φίλους. Δε θες φίλους, είσαι μονόχνωτη. Θες ησυχία ως τα βαθιά γεράματα. Σε τρομάζει ο κόσμος. Θες να κοιμάσαι. Δεν αντέχειες το άγχος.

Τα παιδια είναι ένας βαθύς, μόνιμος, εντελώς τρομακτικός φόβος μέσα σου, σχεδόν πονάς και πρέπει πάντα και κάθε λεπτό να σε ελέγχεις, ώστε να μην πονάς τόσο από τον φόβο αυτό και να λειτουργείς και να τα αφήνεις κι αυτά να λειτουργούν και όπως λέει η μητέρα μου αυτός ο φόβος ο τόσο βαθύς, απόλυτος και μαύρος και δεν περνάει ποτέ μα ποτέ μόνο όταν πεθάνεις.

Κάποιοι δεν το θέλουν αυτό.

Καταλαβαίνω εντελώς όσους δε θέλουν παιδιά. Εντελώς. Είτε γιατί δεν το νιώθουν, είτε γιατί τους τα σπάνε, είτε γιατί δε βρίσκουν το λόγο, είτε γιατί δεν μάσησαν, είτε γιατί δεν έχουν γιατί, είτε γιατί έτσι.

Γιατί έτσι.

Be that sirloin.

Fuck mama.

\m/