…Till the flesh drops from your bones


Τον χάζευε από τη γωνίτσα της αχόρταγα

Τους δεμενους πήχεις, τις ξανθιές τρίχες που στέκονταν σα δροσούλα μερικά χιλιοστά πάνω από το δέρμα του, τον γεροδεμένο φαλλό στριμωγμένο ανάμεσα στον μηρό και τους όρχεις, ζουληγμένο μέσα στο τζην παντελόνι

Έτρωγε αυτός με μεγάλες μπουκιές. Πεινούσε

Καθόταν φοβισμένη σχεδόν και πρόσεχε να μην τη δει, η τρυπούλα της ήταν μικρή μα ευδιάκριτη μέσα στη σκοτεινή τραπεζαρία

Έτσι κι έκανε το λάθος να ξεχαστεί σίγουρα θα την έβλεπε και ποιός ξέρει τί μετά

Αχ πόσο ήθελε να τον γλείψει αυτόν τον άντρα που έπεσε στα πόδια της από καθαρή τύχη

Πόσο

Ήθελε να σκαρφαλώσει πάνω του και να τον πηδήξει τα μεσάνυχτα

Να του δέσει τα χέρια και να του κλείσει το στόμα με παλιά σάβανα μπουχτισμένα από λογής φοβερές αρρώστιες

Να του στάξει με φροντίδα σταγόνες κινέζικο μελάνι στα μάτια

Μέχρι να κλειστεί το κεφάλι του σε ένα βρωμερό κουκούλι

Όσο αυτή θα τον πηδάει στριγγλίζοντας νυχτιάτικο

Αλλά αυτό τώρα δε γίνεται

Τρώει αυτός όλο λαχταρα και λίγο σκουπίζει το ξανθό μουστάκι από τη μπύρα

Νομίζει κανείς δεν τον βλέπει

Νευρίασε και έπιασε να πλέκει στην τρύπα της

Θα βγει αργότερα όταν αυτός θα κοιμάται

Να σταθεί μπροστά στο στόμα του

Φορώντας γκλίττερ αστεράκια στις ρώγες

Κολλημένα δειλά

Και να του ρουφήξει τις ανάσες μία μία

Σιωπηλά

Μέχρι να τελειώσουν

Και να μη βγει άλλη

Old boys


Όταν καψουρευτείς έναν πολύ μεγαλύτερό σου άντρα, πρέπει να έχεις υπ’ όψιν πως πιθανότατααυτό θα σε κάνει πιο πολύ δυστυχή παρά ευτυχή.

Να προετοιμαστείς και να το αποδεχτείς γιατί αξίζει. Συνήθως τους μεγαλύτερούς σου άντρες τους κουβαλάς χρόνια μετά. Οι νεώτεροι άντρες ας πούμε πηδούν με μια ένταση πολύ καυλωτική μεν, αρκετά εγωκεντρική δε και εντελώς μου ανήκει ο κόσμος. Πηδούν δυνατά και λίγο σαν ανεμοστρόβιλοι. Οι μεγαλύτεροι όμως έχουν μια ησυχία και ένα εσωτερικό βρασμό που εμένα με δαιμονίζει. Η καύλα τους αφ’ ενός δε διατρέχει το σύμπαν παρά το ότι είναι παρούσα, το βλέπεις και το νιώθεις, καθοδηγεί αλλά δε γαμάει τα πάντα στο πέρασμά της 

Παρά μάλλον δρα σαν υποστήλωμα και μπασογραμμή στη μουσική που παίζει αυτός και που δίνει τόση σημασία

Στο πώς να κάνει εσένα να καυλώσεις

Να είσαι έτοιμη πως θα σε σημαδέψει λοιπόν και χρόνια αργότερα ακόμα θα τον βλέπεις πού και πού

Ας σε καταριούνται οι σύζυγοι και τα παιδιά του κι ας του φωνάζουν όταν σηκώνει το τηλέφωνο αν είναι πάλι με αυτή την πουτάνα

Κι αυτός να κλείνει το τηλέφωνο και μόνο να αναστενάζει και να σου πιάνει το στήθος και να σε κοιτάζει στα μάτια

Να ξέρεις κιόλας πως μπορεί κάποτε να πεθάνει

Πολύ πριν από εσενα 

Κι εσύ να μείνεις με κάτι φωτογραφίες

Από το γυμνό του στήθος και τα μάτια

Και κάτι χαρτάκια που σου είχε στείλει όταν περίμενες και δεν ήρθε

Γιατί γεννήθηκε το εγγονι του

Οι φωτογραφίες των νεκρών δεν παύουν να διαχέουν την ομορφιά τους ούτε σταματούν να βγάζουν την καύλα που είχαν σαν άνθρωποι

Απλώς επειδή πέθαναν

Τί παράξενο

Κάποιος που δεν υπάρχει πια

Είναι ακόμα καύλα

Και δεν παύεις να τον αγαπάς

Απλώς γιατί πηγε και πέθανε

‘Συγγνώμη. Θέλω να σε φιλήσω. 

Μικρή μου βασίλισσα.

Για ώρα. Στη θάλασσα.’

Στα πορτογαλικά