Υστεροφημία

Στους άντρες με ενδιαφέρει αυτό ακριβώς που είναι και το αγαπώ βαθιά και πολύ. Το ότι είναι άντρες και αγόρια – αν και προτιμώ πρωτίστως τους μεγαλύτερους και συνήθως -αλλά δεν είμαι απόλυτη – θέλω να με καβαλάει ο άλλος ρε παιδί μου να ξέρει πιο πολλά να είναι το χάιερ ιντέλιτζενς και να μου δείχνει. Πράγματα. Αλλά αυτό μου αρέσει στους άντρες το ότι είναι άντρες ακριβώς και μιλάνε πολύ λίγο για αυτά που έχουν μέσα και σκέφτονται σε βίντεοκλίπ και όχι σε τεθλασμένες και δε δευτερολογούν και είναι μη γραμμικοί πολύ εύκολα ενώ γαμάνε ίσια και τους παίρνει ο διάολος όταν καυλώσουν και -όπως είπα κάπου σήμερα- θέλουν χώρο για μανούβρες, μην τους βάλεις και σε πολύ μικρό χώρο θέλω να πω και το πρωί θέλουν πάντα ή πάντως εύκολα, πηδήματα. Ή πάντα. Ή εύκολα.

Αυτό που με τραβάει είναι μια έλξη που εντάξει έχει για μένα κάποιους κανόνες αλλά με τσακώνει με μαλαγανιά συνήθως διττή, το χαμόγελο και το συννεφιασμένο ύφος. Αντρας που μου αρέσει η σωματικότητά του που νιώθω δηλαδή να με τραβάει και να θέλω να τον ακουμπήσω με τραβάει εν τέλει από τη μύτη αν μου χαμογελάσει όπως θέλω προσωπικά. Δώρο. Για μένα. Και το σφραγίζει και το τελειώνει αν τον πιάσω να μπερδεύεται και να βασανίζεται και να παλεύει να βρει λύση ασυναίσθητα. Περισπωμένες φρύδια και μπουρδούκλωμα. Βαρειά μαθηματικά, τριπλά ολοκληρώματα, τέτοια.
Αυτό που κυρίως όμως με κάνει να καυλώσω προσωπικά και να ασχοληθώ, ενίοτε να επιμείνω και εν τέλει να κυνηγήσω ή πιέσω ή μαλαγανιάσω είναι η προοπτική να βγει ο άντρας από τον εαυτό του. Όχι να αλλάξει και να γίνει άλλος, ούτε να τα γαμήσει όλα και να γκρεμιστεί η ζωή του, δεν είμαι της καμμένης γης, δε μου αρέσει να κλείνω σπίτια, αν και έχει συμβεί κι αν ήταν γραφτό να τα σπάσει όλα ας είναι, έπρεπε να γίνει. 
Αλλα να βγει απ΄’ έξω, να ξεπεράσει ο ίδιος τον ίδιο και να φτάσει πιο πάνω και να το κάνω κι εγώ μαζί του και να φταίει όλο αυτό που έγινε με τους δυο μας. Θέλω να κάνει πράγματα που τον αφήνουν έκπληκτο που τα έκανε έστω για λίγο, έστω κι αν επέστρεψε στα προηγούμενα, έστω κι αν απλώς για λίγο γαμήθηκε να κοιτάζει το κινητό του ενώ δεν το συνήθιζε. Θέλω υστεροφημία και ευχαρίστηση και επικά πηδήματα έξω από τα συνηθισμένα και πράγματα από αυτά που όταν είναι να πεθάνεις σκέφτεσαι δε γαμιέται είχα κάποτε τουλάχιστον αυτό το κορίτσι – ελπίζω και άλλα- και φτάσαμε μαζί λίγο πιο κοντά στο διάολο και τη γλώσσα του.

\m/

Leftism


Πήρε να στρίβει το τζόιντ με χέρια που έτρεμαν λιγάκι. Πράγμα καθόλου βολικό και καθόλου εποικοδομητικό, ποιός τη γαμάει τη βολή τέτοια ώρα.Βότκα φτηνή, σκέτη, πολωνέζικη. Ο μπάρμαν Τουρκάκι, κανάκ, άμαθος, άμπαλλος, άμοδος, όλα τα α στερητικό, αποτριχωμένο φρύδι, μεταχειρισμένο κινητό και σπυριά ορμονικού κοκτέιλ γυμναστηρίου στα μπράτσα.

Έστριψε πια εν τέλει το κέρατό μου μέσα το τζόιντ, το πέρασε στο αυτί σα μάστορας

Κατέβασε τη βότκα και πήρε από τον κανάκ το κλειδάκι του πίσω δωματίου

Κόκα καπνίζουσα σε μικρό δωμάτιο με παράθυρο φωταγωγού και μυρωδιά πιθανόν ούρων και χαρτιού. Χαρτιού της βιομηχανικής παραγωγής -μπόχα, όχι βιβλιοθήκης και βιβλίου και λοιπά ντεμέκ και εμπριμέ της εμμηνόπαυσης. Μπόχα. 

Ιντουστρί

Ήπιε και άφησε το τζόιντ δίπλα στο οστεώδες γονατάκι της, το λερωμένο όπως όταν ήταν παιδάκι που γονάτιζε πάντα αφρόντιστα και μουντζάλωνε το λεπτό δερματάκι που περνάει σα δαντελίτσα πάνω από το οστό του γονάτου. Τώρα το γονατάκι το οστεώδες λερώθηκε, ξεραμένα χύσια που κόλλησαν αφού γονάτησε και έγλειψε για 10 ευρώ.

Θυμήθηκε ένα αγόρι που της έσφιγγε το λαιμό όταν την πηδούσε από πίσω, της έσφιγγε το λαιμό και ασφικτυούσε όπως ασφυκτιούσε το αιδοίο της, γιατί τη φίμωνε γαμώντας την, δεν την άφηνε να πει τη δική της καυλωμένη ιστορία, χωρίς ανάσα, χωρίς κίνηση, χωρίς καμία ελευθερία, ήταν λες και δεν ανέπνεε καθόλου το γαμήσι. Κρίμα κι άδικο, κι όταν αυτός εν τέλει έχυνε, αυτή έμενε μπλαβιασμένη από πλευράς αιδοίου και τότε ο κόλπος της σα να ανάσαινε, έκανε ένα μεγάλο οοοοόμικρον γύρω από τον αποχωριζόμενο φαλλό και με μια ανακούφιση παραδινόταν στον οργασμό. Οργασμό της επανασύνδεσης και του οξυγόνου.

Έπηξε η κόκα στο κεφάλι της, θυμώδης και κοπάνησαν τα μηνίγγια, ακούστηκε ο κανάκ να φωνάζει απ’ έξω.

Ξανακλείδωσε, άναψε τον μπάφο κι έχωσε στο χεράκι στο βρακάκι της

Αριστερόχειρας

\m/

Traviata


Έχω μια άσπρη καμέλια που μου τη χάρισεΈνας εραστής μου προ καιρού

Που ξέρει πως ενώ δε μου αρέσουν τα λουλούδια

Αγαπώ τις λευκές καμέλιες

Ποτέ τις κόκκινες, αντίθετα από άλλες γυναίκες και δη της λογοτεχνίας 

Προτιμώ τον λευκό συμβολισμό του Δουμά

Παρά τον κόκκινο

Αγαπώ και την Τραβιάτα κατά συνέπεια

Με κοιτάζει αυτή η καμέλια κάθε πρωί που γράφω

Και ορκίζομαι πως έχω την εντύπωση πως

Κάποιες γυναίκες έχουν αιδοίο που μοιάζει

Με καμέλια

Είμαι σίγουρη πως μια από αυτές είναι

Η Κατρίν Ντενέβ

Που είναι από τα αγαπημένα μου είδη γυναίκας γιατί

Δε σουφρώνει τα χείλη

Απεχθάνομαι τα σουφρωμένα χείλη

Προτιμώ τα χείλη γυναικών

Που έχουν αιδοίο σαν καμέλια

Απαλό σαν τα πεταλάκια

Και μυρωδάτο

Φροντισμένο με λάδια και μαλαγανιές

Αγαπημένο πρωτίστως από την ίδια τη γυναίκα

Σε όλες του τις δίπλες και τα σάρκινα υφάσματα

Λατρεμένο σχεδόν

Αιδοίο που το έχουν μυρίσει φιλήσει γλείψει αλείψει πηδήξει

Και φερθεί σαν αιδοίο 

Μα ακόμα τρυφερό στο αγκάλιασμά του

Τέτοιο θα είναι το αιδοίο της Κατρίν

Που δε σουφρώνει -ευτυχώς- τα χείλη

Τα χείλη και το αιδοίο της

Γλείφουν φαλλούς

Χωρίς πλαστικίλα και tumblr

Γλείφουν σαν καμέλιες

Πάω να τη μυρίσω

\m/

Mode d’ emploi


Προτιμώ τις πεολειχίες από το mouth fuckingΚυρίως γιατί η ζωή ξεπερνά τις προσδοκίες και γιατί
Οι πεολειχίες είναι εξουσία

Οφείλουν τέμπο απαλότερο πιο βάσανο

Βάθος – αλλά με ικανό κράτημα στα χείλη

Φροντίδα της βαλάνου με εναλλαγές

Στη γλώσσα και στο όμικρον

Αυτή η γλώσσα δε, ξεδιάντροπα αναποφάσιστη

Απλωτή ή στιβαρή δεν ξέρει κι αυτή

Πάντα γλείφουσα το αυλάκι του πέους ικανώς -με έντονη παρουσία

Οφείλει ανάσες στους όρχεις με πλήρες βύθισμα της μύτης και του στόματος της γυναίκας

Παράδοση στους όρχεις και ειλικρινή λαχτάρα

Για δαύτον

Μέχρι να ανέβει ξανά στο ζάλισμα του φαλλού

Να αυξήσει το ρυθμό μιμούμενη τη διείσδυση

Μόνο για να τον μειώσει στο ένα τρίτο του

Και αργά-

Αφού νιώσει τη φλέβα να ετοιμάζεται

Να τον δοξάσει ολοσχερώς

Εμμένοντας με σχεδόν αγάπη στο ανεβοκατέβασμα

Καθώς ο φαλλός αναβλύζει σε δόσεις

Και να ανασαίνει την αψάδα του

Καταπίνοντας

Άντρες, φαλλοί, πεολειχίες

Λαβ μονάχα

\m/

Verlust


Στην τελικήΤί ζητάμε όλοι;

Να σε φιλούν έτσι που να σου κόβονται τα πόδια

Να σε πηδούν έτσι που να πονάς λιγάκι την επόμενη μέρα και

Να σε χύνουν έτσι που να σου κόβεται το μέσα σου στα δύο

Σα βούτυρο από ζεστό μαχαιράκι

Και να σου κρατούν το στήθος

Ξέροντας πως μια μέρα δε θα είσαι εκεί

Ή θα έχεις φύγει

Ή θα έχεις πάψει

\m/
Ζωγραφιά, Egon Schiele

…Till the flesh drops from your bones


Τον χάζευε από τη γωνίτσα της αχόρταγα

Τους δεμενους πήχεις, τις ξανθιές τρίχες που στέκονταν σα δροσούλα μερικά χιλιοστά πάνω από το δέρμα του, τον γεροδεμένο φαλλό στριμωγμένο ανάμεσα στον μηρό και τους όρχεις, ζουληγμένο μέσα στο τζην παντελόνι

Έτρωγε αυτός με μεγάλες μπουκιές. Πεινούσε

Καθόταν φοβισμένη σχεδόν και πρόσεχε να μην τη δει, η τρυπούλα της ήταν μικρή μα ευδιάκριτη μέσα στη σκοτεινή τραπεζαρία

Έτσι κι έκανε το λάθος να ξεχαστεί σίγουρα θα την έβλεπε και ποιός ξέρει τί μετά

Αχ πόσο ήθελε να τον γλείψει αυτόν τον άντρα που έπεσε στα πόδια της από καθαρή τύχη

Πόσο

Ήθελε να σκαρφαλώσει πάνω του και να τον πηδήξει τα μεσάνυχτα

Να του δέσει τα χέρια και να του κλείσει το στόμα με παλιά σάβανα μπουχτισμένα από λογής φοβερές αρρώστιες

Να του στάξει με φροντίδα σταγόνες κινέζικο μελάνι στα μάτια

Μέχρι να κλειστεί το κεφάλι του σε ένα βρωμερό κουκούλι

Όσο αυτή θα τον πηδάει στριγγλίζοντας νυχτιάτικο

Αλλά αυτό τώρα δε γίνεται

Τρώει αυτός όλο λαχταρα και λίγο σκουπίζει το ξανθό μουστάκι από τη μπύρα

Νομίζει κανείς δεν τον βλέπει

Νευρίασε και έπιασε να πλέκει στην τρύπα της

Θα βγει αργότερα όταν αυτός θα κοιμάται

Να σταθεί μπροστά στο στόμα του

Φορώντας γκλίττερ αστεράκια στις ρώγες

Κολλημένα δειλά

Και να του ρουφήξει τις ανάσες μία μία

Σιωπηλά

Μέχρι να τελειώσουν

Και να μη βγει άλλη

Old boys


Όταν καψουρευτείς έναν πολύ μεγαλύτερό σου άντρα, πρέπει να έχεις υπ’ όψιν πως πιθανότατααυτό θα σε κάνει πιο πολύ δυστυχή παρά ευτυχή.

Να προετοιμαστείς και να το αποδεχτείς γιατί αξίζει. Συνήθως τους μεγαλύτερούς σου άντρες τους κουβαλάς χρόνια μετά. Οι νεώτεροι άντρες ας πούμε πηδούν με μια ένταση πολύ καυλωτική μεν, αρκετά εγωκεντρική δε και εντελώς μου ανήκει ο κόσμος. Πηδούν δυνατά και λίγο σαν ανεμοστρόβιλοι. Οι μεγαλύτεροι όμως έχουν μια ησυχία και ένα εσωτερικό βρασμό που εμένα με δαιμονίζει. Η καύλα τους αφ’ ενός δε διατρέχει το σύμπαν παρά το ότι είναι παρούσα, το βλέπεις και το νιώθεις, καθοδηγεί αλλά δε γαμάει τα πάντα στο πέρασμά της 

Παρά μάλλον δρα σαν υποστήλωμα και μπασογραμμή στη μουσική που παίζει αυτός και που δίνει τόση σημασία

Στο πώς να κάνει εσένα να καυλώσεις

Να είσαι έτοιμη πως θα σε σημαδέψει λοιπόν και χρόνια αργότερα ακόμα θα τον βλέπεις πού και πού

Ας σε καταριούνται οι σύζυγοι και τα παιδιά του κι ας του φωνάζουν όταν σηκώνει το τηλέφωνο αν είναι πάλι με αυτή την πουτάνα

Κι αυτός να κλείνει το τηλέφωνο και μόνο να αναστενάζει και να σου πιάνει το στήθος και να σε κοιτάζει στα μάτια

Να ξέρεις κιόλας πως μπορεί κάποτε να πεθάνει

Πολύ πριν από εσενα 

Κι εσύ να μείνεις με κάτι φωτογραφίες

Από το γυμνό του στήθος και τα μάτια

Και κάτι χαρτάκια που σου είχε στείλει όταν περίμενες και δεν ήρθε

Γιατί γεννήθηκε το εγγονι του

Οι φωτογραφίες των νεκρών δεν παύουν να διαχέουν την ομορφιά τους ούτε σταματούν να βγάζουν την καύλα που είχαν σαν άνθρωποι

Απλώς επειδή πέθαναν

Τί παράξενο

Κάποιος που δεν υπάρχει πια

Είναι ακόμα καύλα

Και δεν παύεις να τον αγαπάς

Απλώς γιατί πηγε και πέθανε

‘Συγγνώμη. Θέλω να σε φιλήσω. 

Μικρή μου βασίλισσα.

Για ώρα. Στη θάλασσα.’

Στα πορτογαλικά