Délicieux

Η ρώγα είναι έδεσμα ανώτατης ποιότητας. Του αξίζει γλείψιμο, δια της γλώσσης, όσο και πιλάτεμα με τα χείλη, σε εναλλαγή. Πρώτα κυκλικώς με γλώσσα χαλαρή, εντελώς απλωμένη και αφημένη να ακολουθήσει, γεμιζοντας κάθε κενό, λίγο υγρή και κατόπιν με χείλη που εννοούν όλη της της επιφάνεια, με κάθε λεπτομέρεια, κάθε τραχύτητα ή βουναλάκι. Εναλλάσσοντας τα δύο, γλώσσα και χείλη, η ρώγα πρέπει να υγραίνεται επαρκώς μα όχι υπερβολικά. Να μην ξεχνάτε να οσφραίνεστε αν και η μυρωδιά έρχεται από το δέρμα γύρω της, η ίδια η ρώγα -παράδοξο- έχει μόνο γεύση, λεπτή, είναι άοσμη όμως, η οξύτητα της μυρωδιάς, σίγουρα πόρνης μυρωδιάς που δαιμονίζει και καυλώνει, έρχεται από το δέρμα του στήθους και κυρίως αυτό κοντά στη μασχάλη ή και στη διπλίτσα κάτω από το στήθος. Όπου γίνονται ζυμώσεις.

Η ρώγα είναι γεύση, υφή και χρώμα.

Δε μου αρέσει να υποννοείται.

Μου αρεσει να δίνεται. Με θράσος. Να απαιτεί να φαγωθεί.

Φάγε με, να λέει.

Φάγε με, όσο αντέχεις, μέχρι να απλωθώ σε όλο μου το μήκος και το πλάτος, να σκουρύνω και να με δεις να τρέμω όταν το κορίτσι χύνει.

Όταν οι γυναίκες είναι πάνω στη γραμμούλα πριν τον οργασμό, μια τελευταία γεύση της ρώγας, ένα τελευταίο πέρασμα της γλώσσας μαζί με τη μια ακόμα κίνηση του φαλλού. Αν τα δυο τα συντονίσεις τότε αφήνονται από μέσα από το κορίτσι, από τα βάθη του, από το κέντρο βάρους του μέσα από τον κόλπο, ελευθερώνονται ποτάμια και τελειώνει για ώρα και σε κύματα ή μια κι έξω, πάντως ευχαριστιέται και το βλέπεις. Να μην τις αφήνεις τις ρώγες ήσυχες, παρά να τις ζαλίζεις και στον οργασμό. Με επιμονή, πειθαρχία και μέθοδο.

\m/

Desert Fox


Συχνά νομίζω πως το θέμα δεν είναι ούτε το να σε αγαπούν, ούτε το νασε γαμούν.

Το θέμα είναι να κάνουν τα δύο παραπάνω πιο πολύ από όσο τα έκαναν ή θα κάνουν με άλλον ποτέ.

Το θέμα είναι η εξουσία του ανεξίτηλου, η ισοπέδωση του άλλου και των άλλων τελικά, που υπήρξαν ή θα υπάρξουν.

Η επιβεβαίωση.

Όχι έρωτας ή συντροφικότητα ή έστω οργασμός.

Να περνάς αφήνοντας καμμένη γη.

Όλα είναι μια πάλη για τη μεγαλύτερη αντίποινα κατά την υποχώρηση.

Τόσο μικροί είμαστε.

\m/

Υστεροφημία

Στους άντρες με ενδιαφέρει αυτό ακριβώς που είναι και το αγαπώ βαθιά και πολύ. Το ότι είναι άντρες και αγόρια – αν και προτιμώ πρωτίστως τους μεγαλύτερους και συνήθως -αλλά δεν είμαι απόλυτη – θέλω να με καβαλάει ο άλλος ρε παιδί μου να ξέρει πιο πολλά να είναι το χάιερ ιντέλιτζενς και να μου δείχνει. Πράγματα. Αλλά αυτό μου αρέσει στους άντρες το ότι είναι άντρες ακριβώς και μιλάνε πολύ λίγο για αυτά που έχουν μέσα και σκέφτονται σε βίντεοκλίπ και όχι σε τεθλασμένες και δε δευτερολογούν και είναι μη γραμμικοί πολύ εύκολα ενώ γαμάνε ίσια και τους παίρνει ο διάολος όταν καυλώσουν και -όπως είπα κάπου σήμερα- θέλουν χώρο για μανούβρες, μην τους βάλεις και σε πολύ μικρό χώρο θέλω να πω και το πρωί θέλουν πάντα ή πάντως εύκολα, πηδήματα. Ή πάντα. Ή εύκολα.

Αυτό που με τραβάει είναι μια έλξη που εντάξει έχει για μένα κάποιους κανόνες αλλά με τσακώνει με μαλαγανιά συνήθως διττή, το χαμόγελο και το συννεφιασμένο ύφος. Αντρας που μου αρέσει η σωματικότητά του που νιώθω δηλαδή να με τραβάει και να θέλω να τον ακουμπήσω με τραβάει εν τέλει από τη μύτη αν μου χαμογελάσει όπως θέλω προσωπικά. Δώρο. Για μένα. Και το σφραγίζει και το τελειώνει αν τον πιάσω να μπερδεύεται και να βασανίζεται και να παλεύει να βρει λύση ασυναίσθητα. Περισπωμένες φρύδια και μπουρδούκλωμα. Βαρειά μαθηματικά, τριπλά ολοκληρώματα, τέτοια.
Αυτό που κυρίως όμως με κάνει να καυλώσω προσωπικά και να ασχοληθώ, ενίοτε να επιμείνω και εν τέλει να κυνηγήσω ή πιέσω ή μαλαγανιάσω είναι η προοπτική να βγει ο άντρας από τον εαυτό του. Όχι να αλλάξει και να γίνει άλλος, ούτε να τα γαμήσει όλα και να γκρεμιστεί η ζωή του, δεν είμαι της καμμένης γης, δε μου αρέσει να κλείνω σπίτια, αν και έχει συμβεί κι αν ήταν γραφτό να τα σπάσει όλα ας είναι, έπρεπε να γίνει. 
Αλλα να βγει απ΄’ έξω, να ξεπεράσει ο ίδιος τον ίδιο και να φτάσει πιο πάνω και να το κάνω κι εγώ μαζί του και να φταίει όλο αυτό που έγινε με τους δυο μας. Θέλω να κάνει πράγματα που τον αφήνουν έκπληκτο που τα έκανε έστω για λίγο, έστω κι αν επέστρεψε στα προηγούμενα, έστω κι αν απλώς για λίγο γαμήθηκε να κοιτάζει το κινητό του ενώ δεν το συνήθιζε. Θέλω υστεροφημία και ευχαρίστηση και επικά πηδήματα έξω από τα συνηθισμένα και πράγματα από αυτά που όταν είναι να πεθάνεις σκέφτεσαι δε γαμιέται είχα κάποτε τουλάχιστον αυτό το κορίτσι – ελπίζω και άλλα- και φτάσαμε μαζί λίγο πιο κοντά στο διάολο και τη γλώσσα του.

\m/

Leftism


Πήρε να στρίβει το τζόιντ με χέρια που έτρεμαν λιγάκι. Πράγμα καθόλου βολικό και καθόλου εποικοδομητικό, ποιός τη γαμάει τη βολή τέτοια ώρα.Βότκα φτηνή, σκέτη, πολωνέζικη. Ο μπάρμαν Τουρκάκι, κανάκ, άμαθος, άμπαλλος, άμοδος, όλα τα α στερητικό, αποτριχωμένο φρύδι, μεταχειρισμένο κινητό και σπυριά ορμονικού κοκτέιλ γυμναστηρίου στα μπράτσα.

Έστριψε πια εν τέλει το κέρατό μου μέσα το τζόιντ, το πέρασε στο αυτί σα μάστορας

Κατέβασε τη βότκα και πήρε από τον κανάκ το κλειδάκι του πίσω δωματίου

Κόκα καπνίζουσα σε μικρό δωμάτιο με παράθυρο φωταγωγού και μυρωδιά πιθανόν ούρων και χαρτιού. Χαρτιού της βιομηχανικής παραγωγής -μπόχα, όχι βιβλιοθήκης και βιβλίου και λοιπά ντεμέκ και εμπριμέ της εμμηνόπαυσης. Μπόχα. 

Ιντουστρί

Ήπιε και άφησε το τζόιντ δίπλα στο οστεώδες γονατάκι της, το λερωμένο όπως όταν ήταν παιδάκι που γονάτιζε πάντα αφρόντιστα και μουντζάλωνε το λεπτό δερματάκι που περνάει σα δαντελίτσα πάνω από το οστό του γονάτου. Τώρα το γονατάκι το οστεώδες λερώθηκε, ξεραμένα χύσια που κόλλησαν αφού γονάτησε και έγλειψε για 10 ευρώ.

Θυμήθηκε ένα αγόρι που της έσφιγγε το λαιμό όταν την πηδούσε από πίσω, της έσφιγγε το λαιμό και ασφικτυούσε όπως ασφυκτιούσε το αιδοίο της, γιατί τη φίμωνε γαμώντας την, δεν την άφηνε να πει τη δική της καυλωμένη ιστορία, χωρίς ανάσα, χωρίς κίνηση, χωρίς καμία ελευθερία, ήταν λες και δεν ανέπνεε καθόλου το γαμήσι. Κρίμα κι άδικο, κι όταν αυτός εν τέλει έχυνε, αυτή έμενε μπλαβιασμένη από πλευράς αιδοίου και τότε ο κόλπος της σα να ανάσαινε, έκανε ένα μεγάλο οοοοόμικρον γύρω από τον αποχωριζόμενο φαλλό και με μια ανακούφιση παραδινόταν στον οργασμό. Οργασμό της επανασύνδεσης και του οξυγόνου.

Έπηξε η κόκα στο κεφάλι της, θυμώδης και κοπάνησαν τα μηνίγγια, ακούστηκε ο κανάκ να φωνάζει απ’ έξω.

Ξανακλείδωσε, άναψε τον μπάφο κι έχωσε στο χεράκι στο βρακάκι της

Αριστερόχειρας

\m/

Traviata


Έχω μια άσπρη καμέλια που μου τη χάρισεΈνας εραστής μου προ καιρού

Που ξέρει πως ενώ δε μου αρέσουν τα λουλούδια

Αγαπώ τις λευκές καμέλιες

Ποτέ τις κόκκινες, αντίθετα από άλλες γυναίκες και δη της λογοτεχνίας 

Προτιμώ τον λευκό συμβολισμό του Δουμά

Παρά τον κόκκινο

Αγαπώ και την Τραβιάτα κατά συνέπεια

Με κοιτάζει αυτή η καμέλια κάθε πρωί που γράφω

Και ορκίζομαι πως έχω την εντύπωση πως

Κάποιες γυναίκες έχουν αιδοίο που μοιάζει

Με καμέλια

Είμαι σίγουρη πως μια από αυτές είναι

Η Κατρίν Ντενέβ

Που είναι από τα αγαπημένα μου είδη γυναίκας γιατί

Δε σουφρώνει τα χείλη

Απεχθάνομαι τα σουφρωμένα χείλη

Προτιμώ τα χείλη γυναικών

Που έχουν αιδοίο σαν καμέλια

Απαλό σαν τα πεταλάκια

Και μυρωδάτο

Φροντισμένο με λάδια και μαλαγανιές

Αγαπημένο πρωτίστως από την ίδια τη γυναίκα

Σε όλες του τις δίπλες και τα σάρκινα υφάσματα

Λατρεμένο σχεδόν

Αιδοίο που το έχουν μυρίσει φιλήσει γλείψει αλείψει πηδήξει

Και φερθεί σαν αιδοίο 

Μα ακόμα τρυφερό στο αγκάλιασμά του

Τέτοιο θα είναι το αιδοίο της Κατρίν

Που δε σουφρώνει -ευτυχώς- τα χείλη

Τα χείλη και το αιδοίο της

Γλείφουν φαλλούς

Χωρίς πλαστικίλα και tumblr

Γλείφουν σαν καμέλιες

Πάω να τη μυρίσω

\m/

Mode d’ emploi


Προτιμώ τις πεολειχίες από το mouth fuckingΚυρίως γιατί η ζωή ξεπερνά τις προσδοκίες και γιατί
Οι πεολειχίες είναι εξουσία

Οφείλουν τέμπο απαλότερο πιο βάσανο

Βάθος – αλλά με ικανό κράτημα στα χείλη

Φροντίδα της βαλάνου με εναλλαγές

Στη γλώσσα και στο όμικρον

Αυτή η γλώσσα δε, ξεδιάντροπα αναποφάσιστη

Απλωτή ή στιβαρή δεν ξέρει κι αυτή

Πάντα γλείφουσα το αυλάκι του πέους ικανώς -με έντονη παρουσία

Οφείλει ανάσες στους όρχεις με πλήρες βύθισμα της μύτης και του στόματος της γυναίκας

Παράδοση στους όρχεις και ειλικρινή λαχτάρα

Για δαύτον

Μέχρι να ανέβει ξανά στο ζάλισμα του φαλλού

Να αυξήσει το ρυθμό μιμούμενη τη διείσδυση

Μόνο για να τον μειώσει στο ένα τρίτο του

Και αργά-

Αφού νιώσει τη φλέβα να ετοιμάζεται

Να τον δοξάσει ολοσχερώς

Εμμένοντας με σχεδόν αγάπη στο ανεβοκατέβασμα

Καθώς ο φαλλός αναβλύζει σε δόσεις

Και να ανασαίνει την αψάδα του

Καταπίνοντας

Άντρες, φαλλοί, πεολειχίες

Λαβ μονάχα

\m/

Verlust


Στην τελικήΤί ζητάμε όλοι;

Να σε φιλούν έτσι που να σου κόβονται τα πόδια

Να σε πηδούν έτσι που να πονάς λιγάκι την επόμενη μέρα και

Να σε χύνουν έτσι που να σου κόβεται το μέσα σου στα δύο

Σα βούτυρο από ζεστό μαχαιράκι

Και να σου κρατούν το στήθος

Ξέροντας πως μια μέρα δε θα είσαι εκεί

Ή θα έχεις φύγει

Ή θα έχεις πάψει

\m/
Ζωγραφιά, Egon Schiele